Dijital Kitaplık

​40.Bölüm
​Sahil kasabasının huzurlu maviliğinden ayrılık vakti gelip çattığında, içimde sadece taşınmanın verdiği doğal hüzün değil, kökleri derinlere uzanan ve adını koyamadığım karanlık huzursuzluk vardı. Sadece şehirden diğerine gidiş değil; belirsizliğin gri dumanları arasında savrulacağımız, her adımında daha da ağırlaşan trajik yolculuğun ilk perdesiydi. Yolumuz kıvrım kıvrım, ucu bucağı görünmeyen uzunluktaydı; yasalar ve katı kurallar gereği Ate’yi otobüsün zifiri karanlık, havasız ve daracık bagaj kafesine hapsetmek zorundaydık. Onu sakinleştirmek, motorun gürültülü sarsıntısını ve korkuyu hissetmemesi için yanıma uyku jeli almıştım. Ancak akıllı, ruhu sezgilerle dolu kızım, başına gelecek esareti hissetmiş gibi, içine ilacı gizlediğim yiyecekleri büyük dirençle reddediyordu.