Bir zamanlar okuduğu bir Hint kitabına göre bütün güç kaderin elindedir, irade gücü yalnızca bir bahanedir.

Babaların günahını evlatlar çeker

... hak etmediğime inanılacak herhangi bir iyiliği kabul etmeyi isteyecek kadar sığ ruhlu da değilim.

... doğrunun bilgisine ulaşmamızı engelleyen tüm güçlüklerin ve yanlışların üstesinden gelmeye çalışmak gerçekten savaş vermektir...

Gözler kör değildi, ama göğüslerdeki kalpler kör idi.

İt olana, içte ölüm yaraşır.

Kendini iyi bir insan olarak yetiştirmek isteyen güzeli arar, güzeli över, ondan hoşlanır ve onunla beslenir.

Aradığımız Allah yolunun yolcuları vardır. Ama onu akıl aracılığı ile arayanlar, bulmak istiyenler asla yol bulamazlar. Meğer ki, aradığı zat doğrudan doğruya ona yolunu göstersin. Bu yolcu isterse bütün âlemi ayağına çeksin, her yana ve her yöne başvursun, bilgiyi kendisine kılavuz edinsin ve kendinden daha üstün, daha yetkili ve gerçeğe susamış bilginlerle düşüp kalksın. O aradığı sevgili kendini göstermezse, şüphe yok ki hiç bir şey elde edemez. (S. 132-133)

Sevmek de yorulur.

"Yanlış olan şeyler var. İkimiz de biliyoruz. Ancak ben seninle kendi doğrularımızı yaratmaya hazırım."
Ian başını salladı. "Ben seninle yanlışı doğru yapmaya bile hazırım."

İçinde boğuştuğum çelişkili duyguların birbirine baskın çıkmak uğruna verdiği savaşım, beni, tüm benliğimi önüne katmış, oradan oraya sürüklerken, nasıl yapabilecektim bunları? Bu kadar gücüm var mıydı benim?

Gözler kalbin vitrinidir,bakışlarında seyrediyorum yüreğindeki sevgiyi..