Dijital Kitaplık

Bölüm 7 den bir kesit;
Kalemim kâğıdın üzerinde çaresizce titrerken, zihnimde sadece o devasa hayal kırıklığının kelimeleri dökülüyordu:

​"Yine karmaşalar içinde yorgun kalbim,
Bir labirentte gibi çıkmazdayım.
Ne yana gideceğimi bilmezdeyim,
Kabıma sığamaz haldeyim."
​
Zihnim; Emre'nin o yalanlarıyla, o loş ve tozlu evdeki sahte vaatlerle ve evli bir adam olduğu gerçeği arasında sıkışıp kalmıştı. Sınav kâğıdımdaki o uçsuz buçaksız, beyaz boşluklar; kalbimdeki o dipsiz boşluktan daha az korkutucu değildi. O gün o salonda, babamın bana büyük bir gururla biçtiği o "hukukçu" kimliğini sonsuza dek kaybettim.
​Sınav sonuçları açıklandığında babamın yüzünde o beklediğim ama yine de canımı yakan o sessiz hayal kırıklığı vardı. Ne annem Feraset’in telaşlı korkusu ne de babamın o yargılayıcı sessizliği... Hiçbiri, Emre’nin o planlı ihaneti kadar acı vermiyordu. Artık ağlayamıyordum; dilimden sadece son sitemler dökülüyordu:
​
"Hiçbir hekim deva olmaz yarama,
Ağır yaralıyım insandan yana.
Gönül bağım kurudu, açmaz oldu,
Dudaklarımda sözler tükendi,
Hayallerim, umutlarım zayi oldu,