Dijital Kitaplık

"Yine her zaman olduğu gibi çok sevdiği Bağdat sokaklarının birinde giderken neșe içinde oynayan çocukları gördü. Çocuklardan biri köşeye çekilmiş boynunu bükmüş onlara bakıyor ve ağlıyordu. Bu durum Behlül'ün yüreğini kanattı ve hızlı adımlarla o çocuğun yanına gitti ve ona;
"- Ey çocuk niçin ağlıyorsun? Gel sana bir şeyler alayım da sen de arkadaşlarınla oyna" dedi ve büyük bir șefkatle gözlerinden yağmur damlaları gibi yaşlar inen çocuğun başını okşadı.
Bakışlarını Behlül'e çeviren çocuk, yaşından umulmayan bir atılganlıkla insanları sonsuza kadar düşündürecek Mevlânâca sözler dudaklarından dökülüverdi:
"- Ey aklı az adam. Biz oyun için yaratılmadık..." Filozofların bile söyleyemeyeceği bu hikmet dolu söz karşısında titreyen ve çarpılmışa dönen Behlül'le çocuk arasındaruhları tutuşturup, kanları korlaştıran soru ve cevaplar devam etti. Behlül:
"- Ey oğlum. Peki niçin yaratıldık?"
Çocuk:
"- Allahü Teâlâ'yı bilmek ve O'na ibadet etmek için." Behlül'ün;
"- Peki bunun böyle olduğunu nereden biliyorsun?" Demesi üzerine zeki çocuk Müminûn Sûresi'nin 115. Âyet-i Kerimesini okumaya başladı. Meâlen;
"Sizi ancak boşuna yarattığımı ve gerçekten bize döndürülmeyeceğinizi mi zannettiniz?"
Behlül hakimane sözleriyle kendisini ağlatan çocuğa;
"- Ey oğlum. Senin günahın yok. Sen bir çocuksun. Nasıl oluyor da böyle düşünülebiliyorsun?"
Demesi üzerine çocuk da her zaman olduğu gibi hakimane sözlerinden birini daha söyledi:
"- Ey Behlül. Babamı ateş yakarken gördüm. İri odunları küçük çırpılarla tutuștuyorlardı. Ben de cehennemin yanan odunlarından olacağımdan korkuyorum..."
Bu sözler üzerine Behlül ağladi, kendisinden geçti. Kendine geldiğinde çocuğu yanında göremedi. Oradakilere boyu küçük, aklı=zekası büyük çocuğun kim olduğunu sordu. Onlar da;
"- Bu, Hz. Hüseyin'in evladından Seyyid bir çocuktur" dediler.
Behlül'ün hayreti, sevinci ve memnuniyeti daha da arttı. "Ancak böyle bir ağacın meyvesi bu kadar olgun olabilirdi" deyip oradan ayrıldı."