Dijital Kitaplık

"Güven İğneyle Dikilir, Makasla Kesilir...
İnsan yaş aldıkça değişmiyor.
Daha doğrusu, değişen kendisi değil, kendine dair verdiği hükümler oluyor.
Gençken insanın dünyası keskin çizgilerle kuruluyor. Kim iyi, kim kötü, ne doğru, ne yanlış... Her şey kolayca yerini buluyor. Sonra hayat, o çizgilerin cetvelle çizilmediğini gösteriyor.

İnsan en çok da bundan yoruluyor.

Çünkü büyümek, yeni bilgiler edinmekten önce, eski kesinliklerini kaybetmek demek.

Bir süre sonra fark ediyorsun, herkes sana yaptığıyla değil, yapamadığıyla da anlatıyor kendini.

Sözünü tutamayan yalnızca bir söz vermemiş olmuyor.

Dinlemeyen yalnızca sessiz kalmış olmuyor.

Geç kalan yalnızca zamanı kaçırmış olmuyor.

İnsan, eksik bıraktıklarıyla da görünür hale geliyor.

Belki de bu yüzden güven, söylenenlerden çok tekrar edilen davranışların içinde oluşuyor.

Tek bir iyilik kimseyi güvenilir yapmıyor.

Tek bir hata da kimseyi bütünüyle değersiz kılmıyor.

Asıl belirleyici olan, insanın kendini hangi tarafında ısrarla sürdürdüğü.

Hayatın en sessiz öğretmenlerinden biri zaman.

Çünkü zaman acele etmiyor.

Birini tanımak için de hüküm vermek için de aynı mesafeyi öneriyor.

Biz ise çoğu zaman ilk izlenimlere inanmayı seçiyoruz.

Oysa ilk izlenim, gerçeğin kendisi değil, yalnızca ilk karşılaşmadır.

İnsan karşısındakini olduğu gibi görebilecek kadar tarafsız değildir.

Herkes geçmişinden bir parça taşıyarak bakar.

Bu yüzden aynı cümle, iki farklı insanda iki ayrı anlam bulur.

Biri ilgisizlik görür.

Diğeri yorgunluk.

Biri küçümsendiğini düşünür.

Diğeri yanlış anlaşıldığını.

Gerçek, çoğu zaman bu iki yorumun arasında sessizce bekler.

Kırılmak da ilginçtir.

Canı acıyan insanın ilk isteği, acısını dindirmek değildir.

Haklı çıkmaktır.

Oysa haklı olmak, huzurlu olmak anlamına gelmiyor.

Bazen insan, doğru olduğu bir tartışmadan yenik çıkıyor, çünkü kazandığı şey, kaybettiği sükuneti geri getirmiyor.

Yıllar ilerledikçe insanın ilişkileri de değişiyor.

Kalabalıklar azalıyor.

İsimler eksiliyor.

Bunun nedeni insanların kötüleşmesi değil.

İnsanın, hayatında neyin gerçekten yer kapladığını daha iyi seçmeye başlaması.

Her yakınlık ömür boyu sürmüyor.

Her uzaklık da bir kopuş anlamına gelmiyor.

Bazı insanlar aylarca görülmese bile eksilmiyor.

Bazıları her gün yanında olduğu halde hiç çoğalmıyor.

Sanırım bağlılığın ölçüsü mesafe değil.

İnsanın yanında kendisi olabilmesi.

Hayatın verdiği en zor derslerden biri de şu:

Kimse bize düşündüğümüz kadar borçlu değil.

Ne sevgisini göstermeye...

Ne bizi anlamaya...

Ne de beklediğimiz gibi davranmaya...

Bunu kabul etmek, insanı soğutmuyor.

Tam tersine, beklentinin yükünü azaltıyor.

O zaman teşekkür edilmemiş bir iyilik can yakmıyor.

Karşılık görmemiş bir emek insanı tüketmiyor.

Çünkü yaptığı şeyin değerini, başkasının vereceği karşılık belirlemiyor.

Belki olgunluk da budur.

İnsanların değişmesini beklemek yerine, kendi tutumunu koruyabilmek.

İçini sertleştirmeden mesafe koyabilmek.

Kapıyı çarpmadan ayrılabilmek.

İyi niyetini herkese dağıtmadan, onu bütünüyle kaybetmemek.

Ve güven...

Gerçekten de iğneyle dikiliyor.

Çünkü sağlam olan hiçbir şey bir anda kurulmaz.

Ama onu ayakta tutan yalnızca dikkat değildir.

İnsanın karakteridir.

Karakter sağlam kaldığında güven korunur.

Karakter eğrilmeye başladığında ise makasa çoğu zaman gerek bile kalmaz.

Dikiş, kendi ağırlığıyla sökülür !.

Yusuf Tandoğan"