Dijital Kitaplık

"Düşünüyorum, Öyleyse Hiçim...
Sabah serindi
Üşürüm diye ceketimi aldım
Termosa biraz kahve doldurdum
Sahile indim
Deniz yine aynı deniz
Sessiz. Düz. Derin.

Oltayı attım
Beklemeye başladım

Ama bugün balık değil
Başka bir şey gelecek
Öyle hissettim

Yanıma biri oturdu

Yabancı değildi
Ama uzak bir yerden gelmiş gibiydi

Baktım

Sen, dedim
Rene Descartes’sın

Başını hafifçe salladı

İlk o konuştu

Benim bir cümlem var, dedi.

Zaten biliyordum
Ama yine de söyledi

“Düşünüyorum, öyleyse varım.”

Sesi sakindi

Her şeyden şüphe ettim, dedi
Duyularımdan, dünyadan, hatta kendimden

Ama düşünmekten edemedim

Bana baktı

Düşünce varsa, varlık vardır

Ben oltaya baktım
Kımıldayan bir şey yoktu

Benim de bir cümlem var, dedim

Gözlerini bana çevirdi

“Düşünüyorum, öyleyse hiçim.”

Kısa bir sessizlik oldu

Bu mümkün değil, dedi
Düşünmek varlığın kanıtıdır

Başımı hafifçe salladım

Başta öyle sanılıyor, dedim
Ama düşünmeye devam edersen!

Biraz durdum

Dağılıyorsun!

Kaşlarını çattı

Nasıl yani? dedi

Düşündüğüm anda, dedim
Kendimi ikiye bölüyorum

Düşünen ben var
Bir de onu izleyen

Suya küçük bir taş attım

Halkalar yavaşça açıldı

Sen varlık diyorsun, dedim
Ben çoğalma görüyorum

Parçalanma!

Bu bilinçtir, dedi
Bu güçtür

Hayır, dedim
Bu mesafe!

Rüzgar hafifçe geçti

Ben insanı sağlam bir yere koyarım, dedi
Hiçliğin karşısına

Ona baktım

Belki de sorun bu, dedim
İnsan o kadar da sağlam bir yerde değil

Sessizlik biraz uzadı

Düşünce, dedi
En kesin şeydir

Düşünce, dedim
En kaygan şey

Bir süre öylece durduk

Sen şüpheyi bitiriyorsun, dedim
Ben şüpheyi derinleştiriyorum

İlk kez sustu

Devam ettim

Sen ben varım diyorsun, dedim
Ama o ben nedir?

Değişiyor
Çoğalıyor
Kayboluyor

Deniz artık eskisi kadar sakin görünmüyordu

Sen bir merkez kuruyorsun, dedim
Ben o merkezin olmadığını görüyorum

Yavaşça sordu

Öyleyse ne kalıyor?

Bu kez beklemedim

Hiç, dedim

Uzun bir sessizlik oldu

Oltalar hala sudaydı
Balık yine yoktu

Sonra fark ettim

O bana varlığı öğretti
Ama ben ona sınırını gösterdim

İnsan düşünerek başlıyor

Ama düşünmeye devam ederse

Tutunduğu şeyin çözülüşünü izliyor

Ve o an anladım

Düşünüyorum, öyleyse varım
Bir başlangıç

Ama yeterince ileri gidersen

Geride kalan tek şey şu oluyor

Düşünüyorum, öyleyse hiçim !.

Yusuf Tandoğan"