Dijital Kitaplık

"Hayatın Adaleti Kusurunda Gizli...
Bu düşünce, ilk bakışta “adalet” kelimesinin bizde uyandırdığı o pürüzsüz dünya arzusundan doğuyor. Herkesin eşit başladığı, kimsenin eksik ya da fazla olmadığı bir düzen ama biraz durup baktığımızda, adaletle aynılaşmayı sık sık birbirine karıştırdığımızı fark ediyoruz. Hayat adil olsaydı her şeyin eşit olması gerektiğini düşünüyoruz. Oysa eşitlik, çoğu zaman hayatın damarını kesen şeydir.

Eğer hayat bütünüyle adil olsaydı, zengin ile fakir arasındaki fark da, güçlü ile kırılgan arasındaki mesafe de ortadan kalkardı. Ama bu farklar yalnızca adaletsizliğin değil, aynı zamanda hareketin kaynağıdır. İnsan, eksikliği sayesinde arar, yoksunluğu sayesinde üretir, kırılganlığı sayesinde merhameti öğrenir. Herkesin aynı boyda, aynı güzellikte, aynı sağlıkta olduğu bir dünyada ne hayranlık kalırdı ne şefkat. Kimse kimseye yaslanmaz, kimse kimseyi taşımak zorunda hissetmezdi.

Doğa buna güzel bir cevap verir aslında. Aynı topraktan acı biber de çıkar, sarımsak da, tatlı meyve de. Hepsi aynı adaletle güneşi alır, suyu içer ama tadı, kokusu, işlevi farklıdır. Hayatın dengesi, bu farklılıklar sayesinde kurulur. Acı olmasa tatlının kıymeti bilinmez, gece olmasa gündüzün anlamı silinir. Adalet, her şeyin aynı olması değil, her şeyin kendi yerinde var olabilmesidir.

Savaşlar, hastalıklar, erken ölümler elbette insanın yüreğini isyan ettirir. Kim ister bunları? Ama burada asıl soru, hayat kusursuz olsaydı, insan iyi olmayı öğrenebilir miydi? Acı hiç dokunmasaydı, merhamet bir erdem olarak doğar mıydı? Ölüm olmasaydı, yaşam bu kadar ciddiye alınır mıydı? Belki de barış dediğimiz şey, kavganın içinden süzüldüğü için değerlidir.

Herkesin aynı şartlara sahip olduğu bir dünya ilk bakışta yaşanılır gibi görünür. Oysa biraz yaklaştıkça ruhsuz bir düzlüğe dönüşür. Ne çaba kalır, ne dua, ne umut. İnsan, adaleti çoğu zaman sonuçta arar, hayat ise adaleti imkanda gizler. Aynı kader değil, aynı ihtimal verilir herkese. Ve insan, o ihtimalle ne yaptığı kadar insandır.

Belki de mesele hayat adil olmak zorunda değildir ama insan, adaleti seçmek zorundadır. Çünkü hayatın eşitsizliği bizi insanlıktan çıkarmaz, fakat adaletsizliğe alışmak çıkarır !.

Yusuf Tandoğan"