Dijital Kitaplık

Bence Tehlikeli Oyunların asıl meselesi oyun oynamak değil, insanın kendisine oynadığı oyunlardır.
Hikmet başkalarını kandırmaya çalışmaktan çok, zaman zaman kendi hayatının anlamını değiştirebilmek için kendisini kandırmaya çalışır.
Bu yüzden roman bana şu soruyu düşündürüyor:
İnsan gerçekten kendi hayatını mı yaşıyor, yoksa kendisinden beklenen hayatı oynuyor mu?
Belki de Hikmet'in en büyük çatışması budur.
Toplum ona bir rol vermiştir.
Ailesi başka bir rol vermiştir.
Evliliği başka bir rol vermiştir.
Kendi zihni ise bambaşka bir hayat istemektedir.
Hikmet bütün bu rollerin arasından sıyrılıp "ben kimim?" sorusuna cevap ararken, giderek daha karmaşık bir dünyanın içine girer.
Ve romanın acı tarafı şudur:
İnsan bazen kendini bulmak için herkesten uzaklaşır; ama kendisinden uzaklaşmanın yolunu da yine kendi içinde bulur.
Tehlikeli Oyunlardan bende kalan
Bu romanı bitirdiğimde bana kalan duygu, Werther'de olduğu gibi yalnızca bir karakterin acısı değil.
Hikmet'in acısı daha tanıdık.
Çünkü onun sorusu belki hepimizin hayatının bir yerinde karşımıza çıkıyor:
"Ben bu hayatı gerçekten istiyor muyum, yoksa bana verilen hayatı mı oynuyorum?"
Ve belki Oğuz Atay'ın asıl başarısı burada:
Bize Hikmet'i okutmakla kalmıyor; bir süre sonra aynayı bize çeviriyor.
O anda "Tehlikeli Oyunlar"ın asıl oyununun Hikmet'in değil, insanın kendi hayatıyla oynadığı oyun olduğunu fark ediyoruz.