Dijital Kitaplık

Güneş doğmayan hapishanelerde, dışarıdakiler içeridekilere ne olduğunu ne bilebilir, ne tahmin edebilir, ne de onları anlayabilirdi.
Bir mahkûm gibi, ellerim cebimde, gözlerim tavanda… Zihnim bu düşüncelerden kurtulmanın yolunu arıyordu.
Evet, ben de bu dünyaya hapsolmuştum. Kitap bitene kadar ben bu kitaba mahkûmdum.

 Bekle Beni yalnızca bir hikâye değil; insanın insana, geçmişe ve kendi içine tuttuğu aynadır.
Bu kitapta anlatılan insanların hayatları iki kelimenin arasında gidip geliyor: beklemek ve özlemek.
Ama ben bu incelemede ne bekleyen bir aşka yer vereceğim, ne de bir ailenin kopuşuna.
Benim için bu kitap, bilmediğimiz hayatları bizlere tekrar hatırlatan bir ses.
Bekle Beni bize hatırlamayı, biz de hatırlatmayı öğreniyoruz.

Romanda birçok romana, esere, sanatçının sesine yer veriliyor.
Sanki her sayfada başka bir dünyanın kapısı aralanıyor; karakterler okudukları kitaplarla, dinledikleri ezgilerle, duydukları acılarla çoğalıyor.
Gerçekle kurgu arasında gidip gelen bu roman, okuru da kendi gerçeğini sorgulamaya zorluyor.
Okurken kimi zaman kurgunun içinde kayboluyor, kimi zaman gerçeğin ağırlığını hissediyoruz.
Ama belki de Livaneli’nin anlatmak istediği tam da bu:
Gerçekle kurgu, insanın içinde aynı yerde kesişiyor.

Bazı okuyucular ise Bekle Beni’yi diğer Livaneli kitaplarına kıyasla daha basit bulmuş.
Diğer eserlerdeki güçlü kurguların etkisi, bu kitapta daha farklı bir biçimde—insan hayatlarını hissettirmek ve hatırlatmakla—yerini alıyor.

Genel olarak, Bekle Beni bize sadece bir hikâye anlatmıyor; aynı zamanda insanın, bilmediğimiz hayatları fark etmesini ve anlamasını sağlayan bir kapı aralıyor.
Ve en sonunda, söylenmesi gereken her şey o eski alıntıda gizli:

> “İnsan kendi içindeki insanı anlarsa, tüm insanları anlar.”