Dijital Kitaplık

İlkbahar geçici bir cennettir; güneş insana sabretmeyi öğretir.Fazlasını istemeyen, göğün mavisini gördüklerinde "Bu yeter!" diyen insanlar, iyiye ve kötüye olan kayıtsızlığın özünü emen, güzelliklere dalmış düşünürler, evrenin ışıltısıyla kendinden geçip insanlardan kopmuş hayalperestler ağaçların altında düşlere dalmak varken, birilerinin açlığını, birilerinin susuzluğunu, yoksulun kış günündeki çıplaklığını, bel fıtığını, viraneyi, tavan arasını, zindanı, titreyen genç kızların üzerlerindeki paçavraları düşünmeye bir anlam veremezler; dingin, ürkütücü ve acımasızca tatmin olmuş zihinlerdir bunlar. Tuhaf ama sonsuzluk onlara yeter. İnsanın o büyük ihtiyacını, kucaklaşmayı içeren sonluluğu tanımazlar. İlerlemeyi, o ulvi emeği barındıran faniliği hiç düşünmezler. Sonsuzluğun ve sonluluğun insani ve ilahi karışımından oluşan belirsizlikten haberdar değildirler. Karşılarında enginlerin olması gülümsemeleri için yeterlidir. İnsanlık tarihi onlar için bütünden koparılmış bir taslaktan ibarettir. Her şey olan gerçek orada değildir, her şey dışarıda kalır; insan denen o ayrıntıyla uğraşmak neye yarar?