Dijital Kitaplık

Gölgeler Ölmesin...
Güneş tam tepemde
Dünya yine bildiği gibi dönüyor
Her şey olması gerektiği gibi, olması gerektiği kadar acımasız
Ama yere baktığımda bir eksik var
Gözle görülmeyen değil
Tam aksine, en koyu haliyle yok olan bir şey
Yokluğu gözlerime değil, içime batıyor

Benimle yürüyen şu siyah parça
Adımlarımı taklit eden bu sessiz varlık
Hiç ses çıkarmadan benimle yaşlanan o sadakat
Bugün başka türlü duruyor
Sanki yalnız kalmış bir çocuk gibi
Sanki kalabalığın ortasında elini kaybetmiş gibi
Sanki adını söyleyen son sesi de yitirmiş gibi

Sen gittin diyorlar
Ama ben buna yalnızca inanmıyorum değil
İnanmayı reddediyorum, içimde bir yer hala direniyor
Çünkü giden sen değilsin sadece
Güneşin senden doğurduğu o karaltı da yok
O sadık eşlikçi
O senden bile önce yere düşen, senden sonra kalkan
O, senden bile vazgeçmeyen tek şeydi

Benim aklım orada takılı kaldı
Bir insan ölür, kabul
Toprak alır, kabul
Çürür, dağılır, unutulur… buna bile razıyım
Ama neden gölgesi de ölür
Neden ışık seni unutur
Neden yeryüzü senin şeklini artık taşımaz
Neden varlığın, yokluğuna bu kadar eksiksiz teslim olur

Bu haksızlık
Bunun adı eksilmek değil
Bunun adı silinmek
Bunun adı, dünyadan izinsiz kaldırılmak

Ben şimdi yürüyorum
Arkamda bana ait bir karanlık sürükleniyor
Ama o bile eksik
Boynu bükük
Sanki yere değil de içime düşüyor
Yanında olması gereken yeri boş
Sanki yarısı koparılmış, diğer yarısı hala seni bekliyor

Benim gölgemin ne suçu vardı
Onu neden yalnız bıraktın
O seni severdi
Sessizce, itirazsız, karşılıksız severdi
Seninle uzardı, seninle kısalırdı
Gün batarken sana sarılırdı uzun uzun
Sanki geceye bırakmadan önce son kez tutunur gibi

Şimdi bak
Kaldırımda tek başına yatıyor
Kimseye değmeden
Kimseyle karışmadan
Sanki var olmaya utanıyormuş gibi
Sanki yas tutmayı değil, eksik kalmayı öğrenmiş gibi

Sen giderken
Onu da yanında götürmeliydin
Ya da burada bırakmalıydın
Ama bu yarım kalmışlık ne
Bu ortada bırakılmışlık
Bu iki dünya arasında sıkışmışlık ne

Ben seni özlerken
En azından ona dokunabilirdim
Ayağımın ucuyla değip
Buradasın diyebilirdim
Hiç olmazsa bir parçana inanabilirdim

Şimdi neye dokunsam eksik
Neye baksam yarım
Neye inansam kırık

Güneş çıkıyor
Herkesin gölgesi yerli yerinde
İnsanlar farkında değil
Ayaklarının dibinde taşıdıkları mucizenin
Ve kaybettiklerinde geri gelmeyecek olanın

Ben farkındayım
Çünkü benimle yürüyen bu siyahlık
Artık sadece bana ait değil
Artık bana bile ait değil

O da seni arıyor
Sessizce, durmadan, yorulmadan
Senden geriye kalan hiçbir iz bulamadan

Ve ben ilk kez görüyorum
Bir gölgenin de yas tutabildiğini
Bir gölgenin bile senden vazgeçemediğini
Ve yokluğun, ışığı bile karartabildiğini !.

Yusuf Tandoğan