Dijital Kitaplık

Üzülmeyin, Ulaş, hiç üzülmeyin, ben zaten Orhan'ın gidişine herkese yetecek kadar üzüldüm. Kimseye kalmadı daha fazla üzüntü. Bütün üzüntüleri üzüldüm ben, bir de siz üzülmeyin.”
Gözlerim doldu. Gözlerimin dolduğunu gördü. Birinin güven veren şahitliğini, o yumuşak alanı bulur bulmaz, duramadılar daha fazla, gözyaşlarım tıpır tıpır iniverdi aşağı.
“Özür dilerim" dedim tişörtümün ucuyla gözlerimi silerken, "iyiyim diyorum. Geçti sanıyorum ama ara ara yoklayacak herhalde hep böyle. Belki de hiç geçmeyecek."
“Hayır, hayır, özür dilemeyin. Kolay bir şey değil ki bu. Hemen geçecek bir şey hiç değil. Ama bir gün illaki geçecek." "Tünelin ucunda ışık var mı diyorsunuz?"
"Işık olmadığını söylesem vaz mı geçeceksiniz yürümekten?