Çünkü insan en çok, anlaşılmak için yorulmadığı yerde dinleniyor. Sürekli kendini anlatmak, yanlış anlaşılmaları düzeltmek, eksik kalan taraflarını savunmak… Bunlar kalbi sessizce tüketiyor. Ama bazı insanlar vardır; yanında sussan da seni duyar, konuşmasan da seni anlar. İşte huzur biraz da, kendin olabilmek için çabalamadığın o güvenli yakınlıktır.