Dijital Kitaplık

"Hayallerine ulaşmanın ilk adımı, onlara inanmaktır."

Bizi insan yapan şeyin çoğunu yitiririz

Kitaplar hayatımdaki en önemli şeydi

Ahmet haydutların yanına geldiğinde polisler çoktan
gelmişti. Ahmet, polislere durumu anlatıp evin yolunu
tutmuştu. Polisler, haydutları arabaya bindirip karakola götürmüşlerdi. Ahmet, bir şey fark etmişti; haydutların hepsinin kolunda yıldız ve ortada daire şeklinde
bir dövme vardı, bu bir tesadüf müydü yoksa bunun da
bir anlamı var mıydı? Ahmet’in kafasını çok kurcalamıştı bu soru. Amcasının geçen gün söyledikleri aklına
gelmişti bir de şimdi bu olay, babasının şehit olması…
Hepsi tesadüf müydü yoksa bir bağlantı olabilir miydi?
Şimdi de dört tane haydutta aynı dövme. Bu bir tesadüf
olamazdı, bence bu yaşanan olaylarda Ahmet’in sevdiği
herkes tehlike altındaydı. Mahallesi ve ülkesi gibi vatan
tehlikedeydi, en önemlisi vatandı… Vatan olmadan ne
gelecek ne aşk ne başka bir şey olurdu. Babası da vatan
için şehit olmuştu.gelecek ne aşk ne başka bir şey olurdu. Babası da vatan
için şehit olmuştu.

Kendi keşfettiğine inandığı şeylere çok daha sıkı sarılır insan.

Gözler kör değildi, ama göğüslerdeki kalpler kör idi.

Hemen her gün bize sunulan onlarca haz dalgası üzerinde çılgınlar gibi sörf yapmamıza rağmen beynimizin derinlerinde hissettiğimiz depresyon ve mutsuzluk, içine düştüğümüz kuyunun ne kadar derin olduğunun en güzel göstergesi. Görünen o ki hepimiz artık ciddi birer bağımlıyız. Haz bağımlısı.

Bütün efsanelerde gerçekten bir kıvılcım bulunur.

Dijital Dönüşüm Bir Teknoloji Değil,

Bir Hayatta Kalma Yolculuğudur.

Bu bir teknoloji kitabı değil.
Bu, 25 yılın içinden süzülmüş bir dürüstlük kitabı.

Yıllardır şunu gördüm: “Doğru yazılımı alın, her şey hal-
lolacak” vaatleri sahada acımasızca çöküyor. Parlak sunumlar
bitiyor, danışmanlar ayrılıyor ve ortada soğuk kodlar, karma-
karışık veri yığınları ve hayal kırıklığına uğramış bir ekip kalı-
yor. Bunu bir kez değil, defalarca gördüm. Şirkette de yaşadım.
Yıllar önce, altı farklı sistemle boğuşuyorduk. Her sistem
kendi gerçeğini söylüyor, hiçbiri birbiriyle konuşmuyordu. Bir
yönetim toplantısında CEO döndü ve sordu: “Bana üç farklı
ciro rakamı verildi. Hangisi doğru?” Odada kimse cevap vere-
medi. Ben de dahil.
O sessizlik benim için bir dönüm noktasıydı.
Aylar süren uykusuz geceler, tekrar tekrar sorgulanan ka-
rarlar, direnen ekipler, boşa çıkan planlar. Ve sonunda —maki-
neler ilk kez bizimle gerçekten konuşmaya başladığında, “tah-
minî” maliyetlerin yerini şaşmaz rakamlar aldığında— bir şeyi
çok net anladım: 8
Değer Odaklı Dönüşüm
Dijitalleşme asla bir IT projesi değildir.
O, bir liderlik sınavıdır.
Bu kitabı o gecelerden bugüne uzanan yolda öğrendikle-
rimi derlemek için yazdım. Size sihirli bir reçete sunmayacak.
Pembe hayaller satmayacak. Ama şunu söyleyebilirim: Bu say-
falarda anlattığım her vaka, her model, her ders — hepsinin
arkasında gerçek bir hata, gerçek bir direnç ya da gerçek bir
dönüm noktası var.
16 bölüm boyunca sahada toz yutmuş, yara almış ama yö-
nünü bulmuş bir pusulayı takip edeceksiniz. İster baştan sona
okuyun ister en çok canınızın yandığı bölümden başlayın.
Ama şunu sorun kendinize: Sadece daha hızlı mı koşuyorsu-
nuz, yoksa gerçekten doğru yöne mi gidiyorsunuz?
Cevabı bulmak için buradaysanız, doğru yerdesiniz.

Alıntı (Sayfa: 85 – Kış Bahçesi)
Şiir: Kış Bahçesi

Ne güzeldi o kış bahçesinde
Güllerin çok derinlerde çalışan uykusu
Sana bir bahar hazırlamak için.
Dallar, filizler, eski masal dilberleri gibi
Hüzne ve hülyaya gömülmüş
Doğmamış çocuklara
Ninni söylüyorlardı sanki ...

Ana rahmi gibi sıcak ve yüklü idi hava
İyi mayalanmış hamur gibi
Gizli nabızlarla atıyordu toprak.

🎯 Kışın ortasında baharı hazırlayan doğanın gizli çalışması. Ölümün içinde yaşamın tohumları.

"Ruhun kendi labirentinde kaybolması, dışarıdan bizlere öğütlenen yollardan çok daha gerçektir. İnsan, kendi karmaşasının ağırlığını duyumsadıkça hafifler. Dünyanın ritmi, bizim o ritme uymamızda değil, kendi uyumsuzluğumuzla yarattığımız o tuhaf senfonidedir."

​Fernando Pessoa, Huzursuzluğun Kitabı

Kendini eleştirmek ve suçlamak, ilişki modellerini gözlemlememizi engeller. Hatta, diğer kişinin kendini üstte hissetmesine yardım etmek için, altta kalan kişi konumunu üstlenerek ilişkilerimizi koruma amacıyla oynamayı öğrendiğimiz oyunun bir parçası olabilir.

Göz ardı ettiğimiz doğa kanunu entelektüel çok yönlülüğünün değişiminin tehlikesinin ve sorunun tazminatıdır. Çevresiyle mükemmel uyum içindeki bir hayvan, kusursuz bir işleyiştedir. Alışkanlık ve içkili kullanışsız olduğu takdirde doğa, zekaya ihtiyaç duymaz.
Değişimin olmadığı ve değişime ihtiyacın olmadığı yerde zeka da olmaz. Sadece bu hayvanlar, çok çeşitli ihtiyaçları ve tehlikeleri karşılaması gereken zekayı paylaşır.

Sen O'sun ...

Yıllar önce okuduğum, Mitch Albom'un (1958-) "Tuesdays with Morrie" (Öğretmenim Mori'yle Salı Buluşmaları) kitabından uyarlanan, Jack Lemmon'un (1925-2001) başrolünü oynadığı 1999 yapımı "Tuesdays with Morrie" (Morrie ile Her Salı) filmini izledim TRT2'de, yılın ilk günü akşamı.

Ölmekte olan yaşlı bir profesör ile eski bir öğrencisi arasında geçen; yaşam, aile, sevgi, aşk, evlilik, toplum, ölüm, korku, açgözlülük, merhamet, yaşlanma, pişmanlıklar, vb. yaşam öğelerini içeren hayat felsefesi ile ilgili içtenlik ve bilgelik dolu sohbetlerin yer aldığı kitapta, ve tabii ki filmde, birçok özlü sözün yanısıra, okyanustaki dalga hikayesini anlatır hasta yatağındaki Prof. Morrie, kendisini her Salı ziyaret eden öğrencisine.

Okyanusta harika zaman geçiren küçük bir dalga hakkındaki bir hikayedir bu:

Rüzgarın ve temiz havanın tadını çıkarır bu küçük dalga, ta ki önündeki diğer dalgaların kıyıya çarptığını fark edene kadar...

Tanrım, bu korkunç, bak bana ne olacak der küçük dalga, yanından gelen diğer dalgaya.

Neden bu kadar üzgün görünüyorsun, diye sorar diğer dalga.

Anlamıyorsun, hepimiz kıyıya çarpıp parça parça olacağız, hepimiz, tüm dalgalar bir hiç olacağız, korkunç değil mi, diye sorar küçük dalga.

Hayır, sen anlamıyorsun, der diğer dalga, ekleyerek; sen sadece bir dalga değilsin, sen okyanusun bir parçasısın...

Okyanusun bir parçası, diyor, Okyanusun bir parçası. Bütünün Parçası...

Biz insanlar gibi evrendeki her şey daha büyük yaşam okyanusunun bir parçası değil mi, aslında?

Düşünüyorum da, deniz veya okyanus kıyısında, bir dağın tepesinde veya doğada herhangi bir yerde olduğumda, daha büyük bir şeyin parçası olduğumu hissediyorum; okyanustaki o küçük dalga gibi, içimi kaplayan büyük bir heyecan ve küçük dalganın korkusundan ziyade, doygun bir mutluluk duygusu ile. Doğa bize evrenin büyüklüğünü ve ihtişamını hatırlatıyor, doğa ile birlikte olduğumuz o eşsiz anlarda. Doğa karşısında ne kadar aciz ve güçsüz, bir o kadar da değerli, güçlü ve özel olmamız ile ilgili karmaşık fakat insana huzur veren bir his bu...

Özeliz çünkü, farklılıklarımız veya sınırlarımız tanımlamıyor, tanımlamamalı bizi. Bilmeli ve anlamalıyız ki aslında daha büyük bir bütünün parçasıyız ve özeliz. Evrendeki, O Yüce Tekilliğin, Öz'ün bir parçası olan canlı cansız, görünen görünmeyen her şeyin ama her şeyin özel olduğu gibi.

Sen O'sun...

O da Sen ve seninle birlikte her şey ama her şey...

Bunu daha sık hatırlarsak, daha huzurlu, daha mutlu olduğumuzu görebiliriz diye düşünüyorum.

Hayatımızı sarmalayan tüm bu yaşam mücadelesi, günlük meşgale, karmaşa ve kaosun içinde bunu yapmak, hissetmek zor geliyorsa, düzenli ve sık sık doğada zaman geçirmeliyiz diye düşünüyorum. Evrenle, evrendeki canlı cansız, görünen görünmeyen her şeyi bütünleyen O Yüce Tekillik ile aslında hep var olan ama hissedemediğimiz o huzur veren kutsal ilişkiyi, bağlantıyı yeniden kurmak için...

Bu vesile ile;

Yeni yılınınızı en içten dileklerim ile kutluyor, Atatürk Cumhuriyetimiz için çok kritik bir yıl olan 2023'ün güzel ülkemiz ve hepimiz için iyi bir yıl olmasını diliyorum.

Sağlıcakla, cumhuriyet, demokrasi, akıl, bilim ve doğa ile, sevgi ve dostlukla, huzurla...

SADIK BAYDERE
01.02.2023
Bir Dinozorun Seyahatnamesi
baydere.com

Mucizeler yalnızca Incil'de ya da
çocukluğunda okuduğu hikâyelerde olurdu.