Anam yine halı tezgahının başındaydı. Usulca yanına oturdum. “Ana ben de yardım edeyim.”
Anam hiddetle fırladı yerinden. “Vallah billah oturtmam seni bu tezgâhın başına. Ben beş yaşında oturdum, kırk yıldır kalkamadım. Seni oturtmam tezgâha.”
‘Ana havalar ısınıncaya kadar.’ diyecektim ama anam fırsat vermedi. Koştu gitti, yüklükten yorganın arasına gizlediği iki bileziği alıp geldi.Elimi sertçe tuttu. “Al bunu, çok değil biliyorum ama bir yerden başlamaya yeter.” Anam kafaya koymuştu bir kere. Benim de köyde onların izinden gitmemi istemiyordu.

Sema'nın yine yüzü gülmeye başlamıştı.
"Merak etme hepsi gerçek."
Gülüşü ışıl ışıldı, gözlerinin içi gülüyordu.
"Biliyor musun Durmuş, odadaki halini, kaçırdığın gözlerini gördüğümde anlamıştım bana karşı bir şeyler hissettiğini. Yok- sa yazdıklarının samimiyetine güvenip gelemezdim sanırım.

Gölde ekmek atarsın balıklar toplaşır ya ha işte aynı onun gibi. Herkesin derdi ne olduğunu öğrenmek, eksik kalmamak. Yoksa bi derdin mi var, yardıma mı ihtiyacın var kimse çalmaz kapını.

Sen her şeyin en iyisine layıksın Sema."
"Hayır, değilim Durmuş. Her şeyin n iyisine layık değilin Bugüne kadar hiçbir şeyin ez iyisini, en pahalısını almadım ve bunu arzulamadım. Benim hayallerim küçük ve ulaşılabilecek şeyler.