DİJİTAL KİTAPLIK

"Komutan “Ne oluyor lan burada ?” diye gürledi. Asker titrek bir sesle konuştu. “Sabah ki ezan sesini duyduktan sonra bunları zor zapt edemiyoruz.” diye cevap verdi. “ Ha şu mesele. Ahmaklar sürüsü Siz kimsiniz de bize meydan okuyorsunuz? Aradan beklenmedik bir ses yükseldi. “Biz zamanında 7 düveli Dize getirmiş Ayrıca siz Çinlileri de defalarca bozguna uğratan bir milletin torunlarıyız.” Komutan duyduğu cevap karşısında afallamıştı. “Kim ulan o sözü söyleyen erkek? Ortaya çıksın da boyunun ölçüsünü görelim.!” diye haykırdı, Sinirden küplere binmişti. Ortaya uzun boylu, kalıplı, düz saçları olan Geniş omuzları, hafif göbekli biraz da kalın kolları sahip beyaz tenli Bir yiğit çıktı. “ Ben” dedi daha da gür sesle . Kalabalığın ve askerlerin bakışları onu buldu. Bunu söyleyen Cafer’di. Dedesinin ezan sesini duyar duymaz O da koşmuştu sokağa ama askerler geçmelerine izin vermemişti. “ Ah dedem” demişti içinden. “ keşke beni de uyandırsaydın beraber gitseydik şehadete.” diye düşündü. Bir vedayı bile gerçekleştirememişlerdi. Öfkelendi içten içe kendine. Sabah uyanabilseydi belki de her şey daha farklı olacaktı. İş işten geçmişti. Tüm bunları düşündükçe daha da sinirlendi. Damarlarında gezen öfke onu bambaşka biri yapmıştı. Çinli komutan dişlerini sıktı. “Sen kendini ne sanıyorsun , Kime güveniyorsun ? Benim için böcekten farkınız yok sizin. Ve ben böcekleri sadece ezerim.” Cafer bu engamenin arasında onu gördü. Dedesini. Cansız bedeninin bir özgürlük timsali gibi duruşunu. Kanlar içinde ak yüzü. “Şerefsizler!” diye haykırdı."