“Şeref, insanın kendine verdiği sözü tutmasıdır; başkalarının onayı değil, vicdanının sesidir.”

“Bir insanın şerefi, düşerken bile dik duruşunda saklıdır; zira asalet çamurda lekelenmez.”

“Şeref, karanlıkta yapılan iyiliğin gölgesidir; alkışsız büyür, sessizce kök salar.”

“Onurunu kaybeden, servetini korusa da iflas etmiştir; şeref, ruhun altın madenidir.”

“Doğru söz, şerefin kılıcıdır; eğri büğrü yollarda bile keskinliğini korur.”

“Şerefli insan, yalnızken bile yaptıklarının hesabını verendir; çünkü en büyük tanık vicdanıdır.”

“Bir lokma ekmeğe şerefini satan, açlıktan değil, sefillikten kıvranır.”

“Şeref, gururun sessiz kardeşidir; biri gösteriş ister, diğeri duruş.”

“Onurunu korumak için canını veren, ölümsüzlüğe adını yazdırır; şerefsiz yaşayan ise çoktan ölmüştür.”

“Şeref, aynaya bakıldığında utanılacak bir şey bulamamaktır; en sade ama en ağır taçtır.”