“Karanlık o kadar derin ki, yıldızların bile boğulduğu bir gece bu.”

“Umudun gölgesi bile yokken, adımlarım bir hiçliğe doğru yürüyor.”

“Gözyaşlarımın kuruduğu yerde, sessizlik daha acı bir çığlık oldu.”

“Her kapı yüzüme kapanırken, içimdeki son ışık da söndü artık.”

“Umut, bir zamanlar bildiğim bir yabancı; şimdi adını bile hatırlamıyorum.”

“Bu kadar suskunluk varken, feryadımın bile yankısı yok.”

“Kalbimdeki boşluk o kadar büyük ki, acı bile yer bulamıyor kendine.”

“Gelecek diye bir şey yok; sadece bitmeyen bir şimdi ve onun ağırlığı var.”

“En karanlık gece bile bir sabaha gebe, benimkisi ölü doğdu.”

“Adımı unuttum, çünkü kimsenin anmadığı bir isim olmanın yükü çok ağır.”