İnsan anladığı ve anlaşıldığı insanla çiçek açar🌼🌸🌺🌱🍀🌿🏵️💮🤍💐🌻🌾🌷🌹🍀☘️

Sen geldin; çöllere yağmurlar geldi
Kokusunu unuttu dünyanın çiçekleri..

Kalbimi bırakıyorum ❤️

Geçmişime asla gömmeyeceğim
Seni yaşamadan ölmeyeceğim..

Bazan sığamaz insan..

Bir kalp yangınından geriye kalan
Siyah gözlerine beni de götür
Artık bu yerlere sığamıyorum..

Senin gözlerin dram; oysa ağlatan benim
Ben dilenci; sen sultan; sevgi dağıtan benim
Sen ışık; ben karanlık ve aydınlatan benim
Ben ölümüm; sen hayat; cana can katan benim
Sabah sende oluyor; güneşi tutan benim
Soran ben; sorulan sen; hüznü damıtan benim
Öldüren ben; ölen sen; kabirde yatan benim
Sen sevda yüklü bulut, göklerimin sahibi
Saklıyorum içimde seni bir tufan gibi.

At vuruldu; içim paramparça Rüveyda
Gölgelerin ardına sakladım kusurumu
Sen orda kayıtsızca gülümsüyor gibisin
Ben burda damla damla eriyip akıyorum
Yine de, bırakamam yerlere gururumu İstenmediğim yeri usulca terk ederim
Hâtıra kalsın diye bırakır da ruhumu
Mahzun bir derviş gibi boyun büker, giderim

Hangi yıldızdır bilmem, gözlerin
Kayar da üzerime Rüveyda
Önce tuhaf bir deprem yayılır bedenime
Sonra açılır önümde ıstırap vadileri
Silik renkleriyle adımlarıma
Çözülmeye yüz tutan bir mazi mühürlenir..

7. Ashâb-ı Kiram Hakkındaki Rivayetler

"Siz insanlar için çıkarılmış en hayırlı ümmetsiniz" (Al-i İmran 110) âyeti hakkında Hz. Ömer şöyle demiştir: "Eğer Allah Teâlâ dileseydi 'Küntüm' (ümmettiniz) lafzı yerine 'Entüm' (ümmetsiz) lafzını kullanırdı. İşte o zaman hepimiz kastedilmiş olurduk. Fakat Cenâb-ı Hak sadece Hz. Muhammed'in ashabı için hassaten 'Küntüm' lafzını kullanmıştır. Kim sahabenin izinden giderse, onlar da insanlar için çıkarılmış en hayırlı ümmet olurlar."21

Allah doğruluk gösterenleri sadakalarından ötürü mükafatlandırsın. Münafıklara gelince; (Allah dilerse) onlara azap eder, dilerse tevbelerini kabul eder. Şüphesiz ki Allah çok bağışlayan ve çok esirgeyendir. (Ahzab: 24)

usul usul intizarı çürüten bu hercai diken,
bu çılgın arzu sürüklüyor
imkansız muştuların eşiğine gönül vadilerini
bir ağaçtan düşen yapraklar gibi düşüyorum tanyerine
ya topla yaralı kırlangıçları
ya da bu vefasız şarkıyı bitir
özgürlüğe giden tutsaklar gibi
siyah gözlerine beni de götür

Gün biter gülüşün kalır bende
anılar gibi sürüklenir bulutlar
Ömrümüz ayrılıklar toplamıdır
yarım kalan bir şiir
belki de Aykırı anlamlar
arayıp durma güz biter sular köpürür de kapanmaz gülüşünün açtığı yara
uçurum olur cellat olur
her gece Her gece yeniden bir talan başlar acı ses olur, ses deli bir yağmur
eski bir eylüle gireriz böylece
Sığındığım her yer adınla anılır
ben girerim, sokağı devriyeler basar
bir de gülüşün eklenir kimliğine..

Ey kalbim sana denk düşüyor bütün acılar acılar tek ve mutlak olan bir şeyi anlatıyor Yağmur kuşları geçiyor avludan sürü sürü dalların hışırtısını duyuyorum, üşüytüyor beni
Ötede, kentin üstünde bir şimşek çakıyor birden
suretin yansıyor göğe ve her yağmur damlasına
Uzak bir anı oluyor her şey, silikleşiyor
ve alnım ateşler içinde, bir tutabilsen unutup gitmişim bütün türkülerü artık..

Bir karanlığa bakıyorum bir de zamana
ay büyüyüp bir gül oluyor ellerinde senin
ve ancak yeni bir yorumu oluryor aşkın saçlarından sızan bu karanlık
yağmur ayın çağıltısıyla tutuşuyor begonyalar Saçlarındı diye düşünüyorum ömrümüzü çözdükçe savrulan rüzgârdı saçların ve ikide bir aklıma düşüyor aynı soru
-Aşkı bilmiyorsam nasıl değiştiririm kendim, seni ve bütün dünyayı.

Gün bitti, elindeki güller de soldu anımsanacak neler kaldı bugünden paylaşılmış olan nelerdi sımsıcak belki bir türkü söyleriz
geceye karşı saçlarını tarazlayan bir şafak olur
Zaman kekemeydi ve tarihe sızan soytarılar gördük genç ömrümüzde.

Gidersen yıkılır bu kent kuşlar da ölür
bir tufan olurum sustuğun her yerde...