Zaten her şey geçip gider. Ge-riye sadece kozmik güç ve madde kalır, onlar da ebediyen devam edecek, sonu gelmez bir akış içinde birbiriyle itişip çekişecek o ölümsüz tipleri ortaya çıkarır: rahibi, askeri ve kralı.

Aynı eski hikâye yeniden, yeniden yaşanacak. Sayısı artan insanlar savaşmaya başlayacaklar. Barut sayesinde insanlar milyonlarca insan öldürecek ve çok ileride bir gün yeni bir uygarlık, sadece bu yoldan, ateş ve kan üzerinden evrilecek.

İnsan eskiden beri metafizik bir kavram olarak mutlak adalete inanır ama anlaşılan o ki evrende adalet diye bir şey yoktur.

'Geçici düzenler köpükler gibi uçar gider' ya, bizim o şanlı, o muazzam uygarlığımız da köpükler gibi uçtu gitti işte.

Şahane uygarlığımızın en mükemmel başarısı yiyecektir diye düşünürüm bazen; akla hayale sığmayan bolluklarıyla, sonsuz çeşitlilikleriyle, harika lezzetleriyle yiyecekler.

İnsanoğlu uygarlık yolunda-ki kanlı ilerleyişine başlamadan önce, ilkelliğin karanlığına giderek daha çok batmaya mahkûmdur. Sayımız artınca ve herkese yer olmadığını hissettiğimizde birbirimizi öldürmeye başlayacağız.

Dağınık akşam. Dağınık ölüm. Dere kıyısı bile yükselmiş, mangalın üstündeki dumana karışmıştı.

Ölüm, haritaları dolaşan bir diyar imiş.

“Açtı kapıyı geldi yâr imiş."

Küle döner dalda yeşil Nehir kurur söner kandil Döşündeki mermi değil Bu yalnızlık yorar seni

Sıradağlar geçit vermez Bir dost eli kapın vurmaz Artık kimse izin sürmez Düşe taşır rüzgâr seni

Tükense de can bedende Sürüp gider hasret canda Acep yarın gün batanda Unutur mu o yar seni

Arının yazına kışın otuna Yaprağın güzüne taşıdım seni Yürekten yüreğe mekik dokuyan Sevginin göçüne taşıdım seni

Canının içinde canımı duyan Canımın içine taşıdım seni

Varsın yaz biterse bitsin Sıcak bir kış getir bana Uykumda sarılmam için Sonsuz bir düş getir bana

Karda gül açar mı deme Güneşini esirgeme Ek yağmuru yüreğime Bir damla yaş getir bana

Besler beni senin sevdan Elimi tuttuğun zaman Bir bulutun kanadından Küçük bir kuş getir bana

İçimdeki uçurumları Gül yapraklarıyla sen örttün

Yüreğimdeki çatlakları Kuş sesleriyle kapadın

Yamaçlarımdaki çamurları Kanat çırpışlarıyla temizledin

Ayrık otlarımı ayıkladın Ayışığıyla

Taç yaptın başıma yıldızları

Sonunda bir tepe değil Bir sıradağ yarattın benden

Nehirler akıyordu güllerin arasından Aydınlığa çeviriyordu karanlığı Soluğun kuşlar savuruyordu havaya

Nehirler akıyordu saçlarının arasından Boynuna iniyordu kıvrılarak Cerenler yıkanıyordu göğüslerinde

Aşktı bu

Aşktı

O gece

Bir gülün içinden bir nehir aktı

Ne işi var bu adamın deme Beyaz köpüklerin arasında Ben bir adam oldum seninle Sevdayı, tutkuyu, duruluğu kazıdım Her taşına gövdemin Yuvamın her hücresine

Bağışla beni Beyaz köpüklerin arasında

Sevdim seni, seviştim seninle İçimde dışımda yücelttim seni Koca bir deniz gibi aktım sana O beyaz köpüklerin arasında

Nereden geliyorsun?

Sessizliğin başkentinden geliyorum Durgun göller ülkesinden Pınarın büyüsünden

Hışırtısından geliyorum yaylanın Bir dağın bir ağaca söylediği şarkıdan Ovadaki tek çiçekten

Bir tayın yelesinden geliyorum Yeraltında koşuşan kökler arasından

Açılmamış bir kitaptan geliyorum Yalın bir şiirin güzelliğinden

Bilmezdim ağam ölümün ne olduğunu, kuşlardan can alan canalıcıya sorardım, o da bilmezdi.

Gelincik çiçeklerinden bir dağmış meğer ölüm, sığırcıklardan bir yayla bulutuymuş, sinilerden gün çeken bir seher yıldızıymış, öğle üstü gezinen bir dervişin gölgesiymiş, boğulmaktan sakınmayan bir çocuğun çimmesiymiş. Ocak başıymış avlunun gecesinde, fısıltısıymış ağam karanlıkta birbirini arayan ırmakların.

Bunlar ölümse eğer, sen ölümün canısın.