Eskiden gözlerimi kapattığımda hayallerim başlardı, şimdi ise sadece bitmiş cümlelerin sessizliği kalıyor.

Ekşi olmayı seçmedik, tatlı bir meyve gibi kaldık; meyve kurdu misali kimileri içimizi kemirdi, kimileri ise sadece tadımızı aldı.

Neden? diye düşünüp kafa yormaya gerek yokmuş. Çünkü insan, tercihleriyle kendini gösterir. Yanlış yapmaktan çekinmedi; çünkü bazı şeylere değer vermedi. Her şey, tercih ve önem verme meselesiydi.

Aslında bana, herkesin bir uzağı var, dendi; herkesin uzak adında bir masalı.

Hayallerimi gömdüm; belli ki büyümek, biraz da eksilmekmiş.

Mazide kalan günleri hatırladım; fakat o güzel anılar benden çoktan uzaklaşmış, ben ise geride kalan sessiz bir seyirciye dönüşmüştüm.