❤️
#KırmızıAyna #BurhanSönmez #KitaptanKalanlar
Sevgili Zaza,
Sana bu mektubu, kitabın son sayfasını kapattıktan günler sonra yazıyorum. Çünkü seni anlamak için romanı bitirmek yetmedi. Sen zihnimde yaşamaya devam ettin.
İlk zamanlar seni, kimliğini arayan bir kadın sandım. Sonra anladım ki sen aslında kimliğinden çok, elinden alınmış hayatının yükünü taşıyordun. Daha çocukken başkalarının verdiği kararlarla geçmişinden koparılmış, sana ait olmayan bir hayatın içine bırakılmıştın. Belki de bu yüzden yıllarca gerçeğin peşine düşmedin. Seni bunun için hiç suçlayamadım. Belki de gerçekler senin omuzlarında taşıyabileceğinden daha ağırdı. Gerçek yerine olanla yaşamayı tercih ettin.
Gerçeği öğrendiğinde huzura kavuşacağını da hiç düşünmedim. Çünkü hakikat, kaybedilen yılları geri getirmeyecekti. Annenin sesini, çocukluğunu geri getirmeyecekti. Sadece acının adını koyacaktı belki.
Seni anlamaya çalıştım. Kendi gerçeğin yıllarca senden saklanmış bir kadın olarak, oğlunun gerçeğini ondan saklamanı anlamaya çalıştım Zaza. Belki Sebastian'ın hayatını altüst etmek istemedin. Belki buna hakkın olmadığını düşündün. Belki yalnızca korumaya çalıştın. Ama yine de içimde küçük bir ses, Seba'nın babasını tanımaya hakkı vardı, dedi. Aynı şekilde Sebastian'ın da oğlunu bilmeye hakkı vardı. Seni ne bütünüyle haklı bulabildim ne de bütünüyle haksız. Sen bana hayatın en zor sorularının kesin cevapları olmadığını hatırlattın.
Seni en çok Cumartesi Anneleri'nin arasında otururken sevdim. O gün yalnızca kendi acını taşımıyordun. Yıllarca susturulmuş, kayıplarının acısıyla kavrulan insanların hafızasını da taşıyordun. Senin sessizliğinde yalnızca kendi hikâyen değil, bu toprakların unutulmaya bırakılmış hikâyeleri de vardı.
Sonunda huzura kavuştuğunu düşünerek kapadım ben kitabın kapağını.
Hoşçakal Zaza.
Sevgili Zaza,
Sana bu mektubu, kitabın son sayfasını kapattıktan günler sonra yazıyorum. Çünkü seni anlamak için romanı bitirmek yetmedi. Sen zihnimde yaşamaya devam ettin.
İlk zamanlar seni, kimliğini arayan bir kadın sandım. Sonra anladım ki sen aslında kimliğinden çok, elinden alınmış hayatının yükünü taşıyordun. Daha çocukken başkalarının verdiği kararlarla geçmişinden koparılmış, sana ait olmayan bir hayatın içine bırakılmıştın. Belki de bu yüzden yıllarca gerçeğin peşine düşmedin. Seni bunun için hiç suçlayamadım. Belki de gerçekler senin omuzlarında taşıyabileceğinden daha ağırdı. Gerçek yerine olanla yaşamayı tercih ettin.
Gerçeği öğrendiğinde huzura kavuşacağını da hiç düşünmedim. Çünkü hakikat, kaybedilen yılları geri getirmeyecekti. Annenin sesini, çocukluğunu geri getirmeyecekti. Sadece acının adını koyacaktı belki.
Seni anlamaya çalıştım. Kendi gerçeğin yıllarca senden saklanmış bir kadın olarak, oğlunun gerçeğini ondan saklamanı anlamaya çalıştım Zaza. Belki Sebastian'ın hayatını altüst etmek istemedin. Belki buna hakkın olmadığını düşündün. Belki yalnızca korumaya çalıştın. Ama yine de içimde küçük bir ses, Seba'nın babasını tanımaya hakkı vardı, dedi. Aynı şekilde Sebastian'ın da oğlunu bilmeye hakkı vardı. Seni ne bütünüyle haklı bulabildim ne de bütünüyle haksız. Sen bana hayatın en zor sorularının kesin cevapları olmadığını hatırlattın.
Seni en çok Cumartesi Anneleri'nin arasında otururken sevdim. O gün yalnızca kendi acını taşımıyordun. Yıllarca susturulmuş, kayıplarının acısıyla kavrulan insanların hafızasını da taşıyordun. Senin sessizliğinde yalnızca kendi hikâyen değil, bu toprakların unutulmaya bırakılmış hikâyeleri de vardı.
Sonunda huzura kavuştuğunu düşünerek kapadım ben kitabın kapağını.
Hoşçakal Zaza.
Kırmızı Ayna
Burhan Sönmez
24 TEM 2026 • 12:02
10 görüntülenme