3. Alıntı – Annenin "Cini" Karnında: Psikozun Kapıları Açılıyor
(Sayfa: 3. Bölüm sonu - Kemal, ilaç ve yapıştırıcıdan sonra annesinin sesini ilk kez net duyar)

ANNENİN SESİ: Oğlum ne yapıyorsun?

KEMAL: Bu ses de ne, ne oluyor, anne sen misin, beni görmeye mi geldin?

ANNENİN SESİ: Evet oğlum seni çok özledim, seni görmeye, sana yardım etmeye geldim. Hiç korkma tamam mı bundan sonra yanındayım.

KEMAL: Niye korkayım anne, senden korkmam.

ANNENİN SESİ: (Kemal'in sözünü keser) aç o zaman ağzını benim lakabımı hatırlıyor musun?

KEMAL: Tırtıl değil mi anne?

ANNENİN SESİ: Evet oğlum tırtıl, şimdi gözlerini kapat ağzını aç bekle.

KEMAL: (gözlerini kapatır, sonra ağzına bir şeyin girdiğini hisseder gözlerini açar ağzına gerçekten tırtıl girmektedir) Anne böyle ne oluyor, konuşsana!

ANNENİN SESİ: İşte böyle oğlum ben tırtıl oldum, karnına girdim bundan sonra hiç ayrılmayacağız hep senin yanında olacağım ama bu ikimizin sırrı kimseye söyleme tamam mı yoksa senin deli olduğunu düşünürler senin yolun belli ya öleceksin ya hapse gireceksin başka yolu yok artık.

2. Alıntı – İlk Uyuşturucu Anı: Balon Çocuk ile Tanışma
(Sayfa: 3. Bölüm - Kemal, köprü altında Balon Çocuk (Savaş) ile karşılaşır)

B. ÇOCUK: Aslında anneni görmene yardımcı olurum onu tekrar görebilirsin ne dersin?

KEMAL: Çok isterim, nasıl olacak o iş?

B. ÇOCUK: Paran var mı?

KEMAL: 100 liram var. Ne oldu ki?

B. ÇOCUK: Ver bana parayı halledeceğim işini.

KEMAL: Olmaz, bu benim şarap param ayrıca başka param da yok bu son param.

B. ÇOCUK: Sana şaraptan daha güzel bir şey sunacağım ayrıca annen ile kavuşacaksın hatta çok fantastik bir dünyanın kapıları sana açılacak arkadaş hahaha.

KEMAL: Gülünecek bir şey yok. Ben de bir şey yapacaksın zannettim, neyse ben gidiyorum zamanımı çaldın benim.

B. ÇOCUK: Tamam tamam dur, 100 lira sende kalsın ayrıca gitmek istiyorsan git annemi özlüyorum dedin onu görmek istiyorum dedin. Ben sana sadece yardım etmek istedim.

KEMAL: Tamam öyle olsun 100 lira ile ne yapacaksın?

B. ÇOCUK: Ben bir şey yapmayacağım sen yapacaksın şu karşıdaki hırdavatçıya git 100 lirayı ver 10 tane dert marka yapıştırıcı al buraya gel sonra annene kavuşturacağım seni benim arkadaşım olduğunu söyleme sakın.

1. Alıntı – Bir Çocuğun İsyanı: "İnşallah yarına ölüm haberin gelir"
(Sayfa: 2. Bölüm - Kemal, mektubu okumuştur, Yusuf öfkelidir)

YUSUF: Devam etsene okumaya neden gitmiş?

KEMAL: Sen ne zamandır buradasın, gizli gizli dinlemeye utanmıyor musun?

YUSUF: (bağırır) Senin yüzünden gitti annem değil mi yoksa o beni bırakmazdı, Allah seni kahretsin, senden nefret ediyorum.

KEMAL: (sakinliğini korumaya çalışır) Oğlum bak beni kızdırıyorsun biraz sakin ol.

YUSUF: (babasını itekler) Ben annemi istiyorum ya bana ne, beni anneme götür!

KEMAL: (sinirlenir Yusuf'a tokat atar) Sana artık anne lafı yok dedim bak ne oldu, sinirlerimi tepeme çıkarma benim.

(O esnada kapı çalar, Yusuf koşarak kapıyı açar, Mevlüt kapıdadır)

YUSUF: Senden nefret ediyorum. İnşallah yarına ölüm haberin gelir.

Çocuk kalmak iyiymiş. Biz de iyi kaldık albayım; me­deniyet bizi bozamadı.

Oyunun sonunu merak edecek gücü kalmamıştı, her zaman olduğu gibi. Bir merak etseydi, sonumuz böyle olmazdı öğretmenim.

Yeryüzünde evi olmayan tek varlık kadındır.
Doğar baba evi,
Evlenir koca evi,
Yaşlanır çocuklarının evi.
Kadının evi de yeri de olmaz. Sadece geçtiği yol olur.

Olmayınca olmuyormuş. Ben ikna oldum..

Divanın ya­nındaki alçak masada, iki koltuğun arasındaki sehpanın üs­tünde, yatak odasındaki tek gözlü komodinin rafında, hatta tuvaletin camsız kısmında (cam, bütün tuvaletin üstünü kap­lamaya yetmemişti) bir iki sayfası okunmuş kitaplar duruyor­du. (Evdeki bütün mobilya da, bunlardan ibaretti.) Bu kitap­ların üzerine başka kitaplar birikti. Evin orasında burasında küçük kitaplıklar meydana geldi.

Zaten kitap okuyacak gücü kalmamıştı. (Oysa bu eve, bü­tün çeyizini teşkil eden üç yüz on dört kitapla gelmişti) Bir­ kaç satır okuyunca göz kapakları ağırlaşıyordu.

"iyi. Yaz bakalım: Gerçek, başkalarının bize uy­gulamaya çalıştığı tatsız bir ölçüdür." "Birimi var mı Hikmet Amca?" "Birimi insandır." Salim, kalemin mavi tarafını ağzı­na soktu, ucunu ıslattı, insanın altını çizdi.

Kötü bir sözü herkesin söylemesi, o söze bir gerçeklik ka­zandırmaz.

Temiz kalpten,gönül selametinden,Rab Teala'yı tanımak ve sevmekten,O'na muvafık amel işlemekten daha hoş hangi lezzet, hangi nimet vardır şu dünyada?

Bir yaşantıyı tam bitirmeli. Hiçbir iz kalmamalı on­dan. Yeni yaşantılar için.

Şimdi nerede oturuyorsun? deme­diler de şimdi nerede çalışıyorsun? diye sordular: Gerçek bir ilgisizlik. Kaç yıldır ortalıkta görünmüyorsun, sen de nereden çıktın? bile demediler; bu kadarcık bir ilgiyi bile çok gördüler bana.

İnsanlardaki zavallılığı, önce çocuklar seziyor galiba.
Delileri de önce onlar kovalar.