Vatan aşkıyla ilahi aşk arasında gelgitler yaşarken kendi aşklarını yaşayamayan sevgililerin hikâyesi…

Kitabın en güçlü yanlarından biri, zulmün acımasızlığını ve bireylerin buna karşı koyma çabasını çarpıcı bir şekilde tasvir etmesidir. Çin hükümetinin baskısı, toplama kampları ve kültürel soykırım girişimleri, roman boyunca bizlere hem öfke hem de derin bir hüzün yaşatıyor. Bu eser, Doğu Türkistan’daki zulmü sadece gözler önüne sermekle kalmıyor; aynı zamanda insan ruhunun direnç ve cesaret dolu yanını da ortaya koyuyor.
Kitapla Kalın.

Doğu Türkistan resmen kaderine terk edilmişti..."

Biz seni düşünüyoruz seni düşündüğümüz için cümlesi ne kadar bencilce bir cümle değil mi bu cümle hakkında sayfalarca yazı bile yazılabilir senin ne istediğin hayallerin amaçların önemli olmuyor ama seni düşündükleri için senin istediğin şeylerin üzerini çizip önem bile vermemeleri bu durum çok kötü değil mi cidden?

Hiçbir belirti göstermeksizin, hatta hiçbir şey hissetmeden, kendimi yok olmuş gibi hissediyor, beni çevreleyen her şeyden kopuyordum ama aynı zamanda tüm duyularım keskinleşiyordu.

KAPAK KIZI ÜÇLEMESİ

“Aynı hikayeye farklı ruhlardan bakabilmek”

Kapak Kızı serisi insanın içindeki kırıkları, sınıfsal utancı, görünme arzusunu, sevgisizliği ve yıllarca taşınan yalnızlığı anlatıyor. Zincirin ilk halkası anne-baba meselesi. Bütün karakterlerin kaderini belirleyen görünmez merkez gibi. Okudukça anlıyorsun ki çocuklukta eksik kalan sevgi, yetişkinlikte karaktere dönüşüyor. Kimsenin tamamen masum olmaması da kitabı güçlü yapan şeylerden biri.

İlk kitap olan Kapak Kızı daha çok bir “görüntü” romanı gibi. Herkes birbirine bakıyor ama kimse birbirini gerçekten görmüyor. Şebnem’in güzelliği, toplumun ona biçtiği rol, erkeklerin ona yüklediği anlamlar…

Yeşil Peri Gecesi ise bence üçlemenin en sarsıcı halkası. Çünkü Şebnem’in “neden böyle biri olduğunu” görmeye başlıyoruz. Bir insanin bazen kötü olduğu için değil, yıllarca sevilmediği için kırıcı olduğunu görüyoruz. Şebnem görülmek için bedenini kimliğe dönüştürmüş insanların sembolü gibi.

Osman ise üçlemenin en sessiz ama en derin tarafı. bu kez merkezde “arka planda kalmış” bir erkek var. Osman’ın hayata karışamayan hâli, silikliği, içe kapanıklığı.. O özgüvenin içindeki boşluğu ve küçük kırılmaların insanı nasıl yok ettiğine şahit oluyorsun.

Karakterler ne tamamen iyi ne de tamamen kötü. Her karakter biraz mağdur, biraz suçlu. Gerçek hayatta olduğu gibi. Çoğu sevgiyi sağlıklı öğrenmemiş insanlar. Bu yüzden ilişkilerinde sevgiyle bağımlılığı, şefkatle sahip olmayı, arzuyla değeri birbirine karıştırıyorlar.

Son olarak şunu söyleyebilirim ki seriyi tamamladıktan sonra etkisinden psikolojik olarak çıkamıyorsunuz. Derin ve uzun anlatımlar okuyucuyla karakter arasında bağ kurmayı kolaylaştırıyor fakat yollarımız ayrılırken üzerimde çok sarsıcı bir etki yarattı. Sanki bir yerden Şebnem çıkıp hikayeyi bir de tekrar ondan dinleyecekmişsiniz gibi ya da Osman’ın kucağınızda ağlama ihtimali gibi bir gerçekçilikle kalıyorsunuz.

Seni sevmeyi isterdim. Seni, sanki ben doğurmuşum gibi, uğruna ölmek istermişim gibi, senin için dünyayı ateşe vermeye hazırmışım gibi sevmeyi isterdim. Ama ben yıllardır sevmekten bucak bucak kaçıyorum. Yarım kalır çünkü sevmek. İnsanı annesi terk eder, annesi babasını terk eder, insanı kollarından ya da organlarından biri terk eder. Yine de bir şekilde yaşarız ama gün gelir, bizi soluduğum hava, içtiğim su dediğimiz biri ansızın ve nedensizce terk eder. İyi ve güzel şeyler insanı hep terk eder, tecrübeyle sabittir bu.

Ben düne değil yarına bakıyorum, seninle birlikte yarına bakmak istiyorum. Ama ben dünden geliyorum dedi, dün yaşanmamış gibi yapamam, boşuna zorlama.

Siz geniş zamanlar umuyordunuz
Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.

Sende,
ben imkansızlığı seviyorum; fakat asla ümitsizliği değil.

- Buraya umutlu günler koydum. Şimdilik uzak gibi görünüyor, ama kim bilir, birazdan uzanıp dokunursun.

İnsan babası ölünce yetişkin oluyor.

"Şiir okuyorum dedin. Bana da okusana, dedim. Birden siz'den sen'e geçmiştim. İçimden sana sen demek gelmişti. İki dize okudun bana. Gökyüzü gibi bir şey bu çocukluk / Hiçbir yere gitmiyor. Ama ben sana o anda âşık olmadım Ali. Ben sana o günün akşamında åşık oldum. Çok fena âşık oldum. Hayatımın aşkı oldun. Sonra kitabı kapattın."

Bütün bu sohbetler, meyve soyup yemeler, çay içmeler, vakitlice yatmalar, lavanta kokan çarşaflar iyiydi, hoştu. Ama mutluluğu andırmıyordu. Bunların adına dense dense huzur denirdi. Kişiliksiz, sıradan bir huzur. Huzur böyle sıradanlaşınca bir değeri kalmıyordu.

Latif ve narin ne vardıysa içimde, hoyratça kırdı geçirdi dünya.