Bir zamanlar seni sevmiş olmamı unutamıyorum.

Aklında hepsi bir aradaydı, sürekli hayali bir evde, bir yolculuğa çıkıyor ve yanına alacağı bir iki öteberiyi seçiyordu. Oysa belki de gerçekten arzuladığı tek şey o hayali evdi.

Gitmek isteyeni durdurmak selin önüne bent yapmak gibidir.

Sanırım beni en çok, ne kadar çirkin olduğumu anlatırken seviyordu. Bu, ne kadar emek verdiğinin kanıtıydı; sevilmesi zor bir çocuğu sevmişti.

O an fark ettim ki, onun hatırladığı ama benim unuttuğum şeyler vardı. Çocuğun dünyasında olan ama bende silinmiş anılar.

İnsan öylece çocukluğunu arayıp da biraz olsun şanslı olmayı dileyemez. Hattı düşürebilirsin belki ama içeri giremezsin. Hazırlıklı olman gerekir; ne söyleyeceğini bilmen, bir planın olması gerekir.

Öyle bir dükkan düşünün ki hayatın yüküne dayanamayanlar son alışverişini yapmak istediğinde buraya geliyor: İntihar Dükkanı. İntihar etmek isteyenler için gerekli bütün her şeyi satan Tuvache'lerin dükkanında ne ararsanız var: İpler, tıraş bıçakları, çeşitli zehirler...

Tuvache ailesi ve üç çocuğu intihar dükkanını birlikte yönetmektedir. Ancak bir gün en küçük oğulları Alan'ın farklı davranmasıyla işler değişmeye başlar.. Ve sonrası sürpriz...

Fransız yazar Jean Teule tarafından yazılan "İntihar Dükkanı" kesinlikle okunması gereken eserlerden. Ben yazarın kalemine bayıldım. En kısa zamanda "Dansa Davet" kitabını da okuyacağım mutlaka...

Mesele şu ki yarın gene yaşamak gerekecek.

Hıtayi işin düşer
Gelip gidişin düşer
Dişleme çiğ lokmayı
Yerine dişin düşer...

İnsan bir kez ölür ve bunun unutulmaz bir an olması gerekir.

Katil değiliz biz. Unutmayın ki yasaktır bu iş. Biz gerekli araç gereci sağlıyoruz ve insanlar başlarının çaresine bakıyorlar. Onların meselesi bu.

Buradan çıkan müşterilere "görüşmek üzere" denmez. "Elveda" denir çünkü bir daha gelmeyecekler.

Melisa Kesmez 'in öykülerine hayran biri olarak bu kısa novella tarzına da bayıldım. Kitabın adında anlaşılacağı üzere kitabın konusu, bir çiçeklenme hikayesi...


Hikaye çok aşık olarak evlendiği kocasını kaybeden Türkan' ın yas süreciyle başlıyor. Kesmez'in tarzında alıştığımız gibi daha sakin ve ılımlı bir anlatımla karşılaşıyoruz. Duygular sıradan şeylerin içine yedirilmiş: Henüz girilemeyen bir oda, kahvaltı masası, tamamlanmış ama yola çıkılamamış bir karavan... Türkan yasını yok saymıyor, hatta o kadar güzel yaşıyor ki biz de onunla üzülüyoruz. Ancak metin ilerledikçe, Türkan'ın sadece eşinin ölümünün değil; sevdiğin adam tarafından görülmemiş olmanın, küçük bir kedi gibi sevgi beklemenin ve yıllardır bastırdığı duyguların da yasını tuttuğunu fark ediyoruz. Her fark ediş, iyileşme sürecini de beraberinde getiriyor. Türkan adım adım kendini yeniden keşfederken ve hayata yeniden bağlanırken biz de onunla umut doluyoruz.

Dolayısıyla bu eşini kaybeden bir kadının yeniden hayata tutunma anlatısı... Büyük tepkiler, büyük olaylar yok. Hatta o kadar sıradan ve hayatın içinden ki yazılanları hissetmemek imkansız...

Bir kedi gibi dolaşmıştım yıllarca masaların, sandalyelerin altında, Orhan beni sevsin, kucağına alsın diye. Beklemiştim. O kadar uzun süre beklemiştim ki, beklemek yaşamın kendisine dönüşmüştü. Nihayetinde vazgeçmiştim beklemekten.

Birine sarılmak bütün dağılan, dökülen, devrilen, saçılan şeyleri yeniden yan yana dizecekti sanki.