"Hayatta herkes yerini zamanla belli eder; kimisi yanında, kimisi sadece hatıranda kalır."

Bir ağaç olsaydım altında sevdalıların buluştuğu değil, mezarlıkların olduğu bir ağaç olmak isterdim. Orada olmak isterdim. Sırrını anlamak için hayatın, dünyanın nasıl da manasız kaldığını, hergün tekrar tekrar anlamak için..

Hüve'l-Bâkî yazıyordu mezar taşında. Çoğu mezar taşında yazardı bu zaten. 'Bâkî olan, kalıcı olan, yok olmayan, bitmeyen, tükenmeyen bir tek O'dur' manasına gelirdi ve 'O' Allah demekti. O bâkî idi, insan ise fånî.

Ölüme yakın olmak dünyadan uzak olmak demektir ya işte burası dünyanın girmediği yerdir. Ve insan dünyayı sever onun için sevmez mezarlıkları.

"Hatırlamak için evvela unutmak gerekir. İnsan ancak unuttuğunu hatırlar evlat. Ben unutmadım ki"

İnsanlar kendilerini korkutan şeylere çok daha çabuk inaniyorlar.

Zaman içinde günler, geceler, aylar ve yıllar boyunca geriye doğru giden aslında sen kendinsin.

"Ya kalbim bir gün artik atmazsa?"

Çünkü nasıl gözleriniz görmeye, kulaklarınız duymaya yarıyorsa, insanın yüreği de zamanı algılamaya yarar. Kör biri için gökkuşağının renkleri ve sağır biri için kuş sesleri nasıl boşunaysa, yürekle algılanmayan zaman da öyle boşa gider, kaybolur. Ama ne yazık ki düzgün atmasını bildiği halde kör ve sağır olan nice yürekler vardır.

geçmiş demek geçip giden anlar demektir. Gelecek ise henüz gelmemiş olan anlar. Şimdiki zaman olmazsa ne geçmiş olur ne de gelecek.

Her insanın kendisine ait belli bir zamanı vardır.

İnsanların zamanına hükmedenin gücü sınırsız olur.

Kötüler, Kötülüklerden Kötülük Seçerken...

"Gece yarısı yatağında olması gerekirken çocukların ortalıkta dolaşmaları ne can sıkıcı bir şey,"

Ve gitti.