Böyle mi olmalıydı: İnsanın mutluluğu, aynı zamanda kederinin kaynağı mı olmalıydı?

Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti.

Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat dönekler, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlar.

Nietzche'nin şu sözleri çok şey söyler: "Yaşamak için bir nedeni olan her türlü nasıl'a katlanabilir."

Mizah,ruhun kendini koruma savaşında bir başka silahıydı.

"İnsanların unutmaması gerekmemesi gereken dört kural vardır: Yanlış söz söyleme ,yanlış yatakta uyuma, yanlış eşikten girme, elini yanlış cebe atma."

Yaşamak denen tılsım insanı kör ediyor. Görmek istediğinden ve göstermek istediğinden fazlasını göremiyor insan. Yaşamaya bu kadar çok alışınca ölmek diye bir şey yok sanıyor ya da unutuyor, unutturuluyor

Bir anne neden ölür? Ölmek yaşlılara mahsus değil mi?

Zamane çocukları ne kadar zor beğenir oldular!

Ev sahibi kirayı artırdı. Eskisinin üçte bir fazlasını vermem gerek. Her şey pahalılaştı.

"Annem ve babam beni çok severler. Vakitleri olmuyorsa ne yapsınlar. Bu iş böyle! Çok pahalı olduğu halde bána bu radyoyu bile aldılar. Bu, beni çok sevdiklerinin ispatı değil mi?"

Herkes susuyordu.
Sonra, bütün gün oyunbozanlık etmiş çocuk aniden ağlamaya başladı. Kendini tutmaya gayret ediyor ve kirli ellerinin tersiyle gözlerini ovuşturuyordu. Ama gözyaşları yanaklarından süzülüp pis yüzünde izler bırakıyordu.

Öteki çocuklar anlayışla ona bakıyor ya da gözlerini yere dikiyorlardı. Onu çok iyi anlıyorlardı. Hepsi de aynı duygu içindeydi. Kendilerini terk edilmiş hissediyorlardı.

"Ama ben eskisinden daha fazla harçlık alıyorum."
"Elbette," diye konuştu Franco, "bizden kurtulmak için harçlık veriyorlar. Artık bizi sevmiyorlar. Ama kendilerini de sevmiyorlar. Hatta hiçbir şeyi sevmiyorlar. Bence işin doğrusu bu."

Eskiden, akşamları işten döndüğünde babam bana bir şeyler anlatırdı. Çok hoşuma giderdi. Ama şimdi ortada görünmüyor bile. Ya da yorgun olduğundan canı konuşmak istemiyor."

"Ya annen?" diye sordu Maria.

"O da bütün gün evde yok."

İnsanlar zamandan tasarruf ettikçe, zaman azalıyordu.

Oysa zaman yaşamin kendisiydi. Ve yaşamın yeri yürekti.