Savaş gücünü ülkesinden, yiyecek ikmalini düşmandan sağlar, böylece askerlerinin yiyeceği yeterli olabilir.

Bu nedenle savaşta gözükara bir hız hoş görülebilir, ama işi maharet göstereceğim diye uzatmanın yararı görülmemiştir. Savaşta zaman kaybetmek bir ülkeye yararı olacak iş değildir. Bu nedenle savaşın getireceği zararı bilmeyen kişiler, savaşın getireceği yararı da bilemezler.

Eğer askerler yorgun düşer, şevkleri kırılır, güçleri tükenir, ekonomi iflas ederse yerel beyler içine düşülen krizden yararlanıp ayaklanırlar, erdemli ve ileriyi gören adamlar bulunsa bile bir şey yapamazlar.

Savaşta zafer olsa bile, uzun zaman geçmesi askerlerin yorgunluk duymasına neden olur, şevk ve heyecan kaybolur; kent ve kalelere yapılan saldırılar askerlerin gücünü, dermanımı tüketir, askerleri uzun süre memleket dışında tutmak ülkenin ekonomisini zora sokar.

Sun Zi der ki:
Savaşa girmek demek, bin tane hafif savaş arabası, bin tane ağır nakliye arabası, yüz bin zırhlı piyade, ayrıca bin li uzağa taşınacak yiyecek, ülke içinde ve dışında yapılacak harcamalar, konuklar için ağırlamalar, ıvır-zıvır malzeme, araba ve zırhların bakımı, her gün binlerce altın gider demektir. Ancak bundan sonra yüz bin kişilik bir ordu harekete geçebilir.

Hesabı fazla çıkan kazanır, hesabı eksik çıkan kaybeder, hiç hesapsız iş olur mu?

Yemle ve kandır, kargaşa çıkart ve ele geçir, dirençliyse ona göre hazırlan, güçlüyse ondan sakın, sinirliyse onu kızdır, tevazu göster ki gerçek sanıp mağrurlaşsın, dinleniyorsa rahatsız et, aralarında birlik varsa ayır, ona hazırlanma fırsatı vermeden saldır, beklemediği anda ortaya çık. Bunlar savaş erbabinin başarı sırlarıdır, önceden kestirilemez.

Bu nedenle vurabilecekken vuramayacakmış gibi göstermek, saldıracakken saldırmayacakmış gibi göstermek, yaklaşırken uzaklaşıyormuş gibi göstermek, uzaklaşırken yaklaşıyormuş gibi göstermek gerekir.

Savaş kandırmacalı bir iştir.

Bir komutan benim stratejimi izleyip askerlere komuta ederse mutlaka kazanır ve yerinde kalır, bir komutan benim stratejimi izlemeden askerlere komuta ederse ke­sinlikle yenilir ve gider.

Denir ki:
Yöneticilerden hangisi doğru yoldadır?
Komutanlardan hangisi yetenek sahibidir?
Gök ve yerden kim avantaj sağlıyor?
Kuralları ve emirleri kim uyguluyor?
Kimin askerleri daha güçlü?
Kimin subay ve erieri daha talimli?
Kimde cezalandırma ve ödüllendirme belli?
Ben bunlara göre kimin kazanacağını, kimin kaybedeceğini bilebilirim.

Kısacası, bir komutanın bu beş noktayı sormaması söz konusu olamaz. Bunları bilen kazanır, bilmeyen kazanamaz. Bu nedenle bir karşılaştırma hesabı yapılırken her birinin içinde bulunduğu durumu sorgulamak gerekir.

Bu nedenle beş noktayı hesaba katıp, ona göre durum değerlendirmesi yapmak gerekir: Bir “Yol”, iki “Gök”, üç “Yer”, dört “Komutan”, beş “Kural”.
“Yol” denen şey, halka yöneticisi ile aynı düşünceyi paylaştırır. Ancak bu takdirde birlikte ölebilirler, birlikte yaşayabilirler ve halk kendini feda etmekten korkmaz.
“Gök” denen şey, karanlık-aydınlık, soğuk-sıcak, zaman-mevsimdir.
“Yer” denen şey, uzaklık-yakınlık, tehlikelilik-güvenlilik, genişlik-darlık, kurtuluşsuzluk-kurtuluşluluktur.
“Komutan” denen şey, erdemlilik, güvenilirlilik, insancıllık, cesaret, ciddiyettir.
“Kural” denen şey, askeri birliklerin örgütlenme biçimi, subayların rütbelendirilmesi, ikmal yolları ve askeri harcamalardır.

Sun Zi der ki:
Savaş bir ülkenin baş sorunu, ölüm kalım yeri, var olma ya da yok olma yoludur; muhasebesiz olmaz.

🙇🏻‍♂️ 📖☕🍫