Muvaffâkiyet karşısında kibre; başarısızlık karşısında da ümitsizliğe düşmekten Allah'a sığınırım.

Beni, benden koru da, hayrı kendinden bilen gâfillerden olmayayım...

Sen benim için hayırdan başkasını dilemezsin, Rabbim. O hâlde bana, şer içinde gizlediğin hayrı görecek göz lûtfet.

Aczini bilmek, bir nevî haddini bilmek...

Her ne zaman çağrıma kulak asmasa çocuğum, içimden bir ses, ısrarla aynı sözü tekrarlıyor :
"_Sen O'nun kaç çağrısına vakitlice cevap verdin?"

Okuyacağın her kelimede yeni bir ufka, yeni bir ışığa kavuşman dileğiyle...

O yaşta bir çocuk iffet nedir, insanlık ne türlüdür, insan kendini nasıl korumayı başarabilir, nereden bilecek !

Kimseyi, kabuğuna yaklaşıp içindeki savunmasız halini görecek kadar yakınına sokmuyordu. Dışarıdan bakıldığında son derece güçlü ve pozitifti, insanların arasındayken suratı asık görünmezdi.
Duygularını göstermekten hoşlanmazdı.
Yaşanılanlara ve etrafindaki olaylara gerçekçi yaklaşırdı.
Sık sık arkasından "Ne duygusuz adam yahu!" dediklerini duyardı. Yüreğinde yaşadığı tunamiler, kıtalarını birbirine katsa da bu sözlere içinden gülerdi.

Son devrin maneviyat büyüklerinden Mahir İz, maaşını alır almaz içinden zekatını ayırır, ihtiyaç sahiplerine dağıtırdı. Çevresindekilere "Siz de maaşınızın zekatını çıkarın o zaman maaşınız bereketlenir, cüzdanınız da kaybolmaz" derdi.
Bir gün hocanın tanıdıkları, bir cüzdan bulurlar. Bakarlar ki Mahir İz'in. Gelip cüzdanı kendisine verdiklerinde:
_Hocam nani zekatı verilen cüzdan kaybolmadı? diye sorarlar.
Mahir Hoca tebessümle cevap verir:
_Doğru bakın benim cüzdanım kaybolmadı ki. İşte sizler bulup getirdiniz.

“Onu iyileştirecektim. Onun benim hareketlerimi taklit ettiği gibi, ben de onu taklit edecek ve ona iyi gelecektim. Adım Sırma’ysa bunu yapacaktım.”

“Benden hayatımı isteseydin, emin ol ki altın bir tepside sana sunardım.”

-Metal Bükücü-

Yürüdüm yalnız dağları içimde, yoruldu
Yürüdü dağlar yavaştan
Dağlar yürür müydü Zerya?

Mtaha

Soluk soluğa kaçışıyordu yapraklar etrafa
Bir toz bulutu gibiydi rüzgâr.
Bir ışık yandı zifiri karanlığına gecenin
Gözlerin, karanlığa meydan okuyan mavi renginde,
Ve ben, tutuştum ellerinde, yandı kalbim

Mtaha

...belki namuslu bir insansın, ama namuslu bir insanım diye övünülür mü hiç? Herkes namuslu olmak zorunda değil midir?

Çok güzel hayal kurarım, yıkmaya doyamazsın.