Daha ilginç olansa kitapların isimleriydi. Raflardaki kitaplara şöyle bir göz gezdirdi:
“Defne Sessizliği Seçti”
“Defne Onu Terk Etmedi”
“Defne Başvurdu ve Kazandı”
“Defne Onu Hiç Tanımadı”
“Defne Karanlığa Teslim Oldu”
“Defne”
“Defne”
“Defne”

Yaşadığı hiçbir şey gerçeklik sınırları içerisinde değildi zaten. Kapılar, odalar, kendi olmayan kendileri... Her birinde başka bir yalnızlık vardı. İnsan bir aynaya ne kadar uzun bakarsa, bir süre sonra gördüğü şeyin kendisi mi yoksa hayaleti mi olduğunu ayırt edemez ya, işte öyle bir durumdaydı. Hangisinin kendisi olduğunu bulmaya çalışırken artık var olup olmadığından bile emin değildi.

Sessizlik bu evde zamanın üzerine serilmiş kalın bir örtü gibiydi. Artık ne zaman gece, ne zaman gündüz fark edemiyordu. Sık sık uyuya kalıyor, sonra aniden uyanıyordu. Ama ev değişiyordu. Bunu çok net görebiliyordu artık.

Saat aynı yerde, aynı anı gösteriyordu: 16.08.
O an belki de hep sürecekti. Çünkü zaman hatırlamakla ilgilenmezdi ve hatırlamak bazen bir zihnin içinde dönüp duran tek gerçeklikti.

“Keşkeler...” ile başlayan sesler cehennemin havasında yayılırken sıcak toprak hepsini içine çekiyordu. Her cümlede sanki alevi harlanıyor, daha da güçleniyordu.

Buraya kadar Defne'nin hikâyesini okudun. Bundan sonrası bir tercih meselesi.
Seçeceğin final;
gerçeğe mi inanacağını,
korkuyla mı yüzleşeceğini,
düş gücüne mi teslim olacağını
yoksa gerçeğin izini mi süreceğini belirleyecek.
Sayfayı çevirme.
Önce karar ver.

Pandora da böyle anlatıldı. Bir kutuyu açan, felaketleri dünyaya salan ilk kadın olarak. Oysa belki de açılan şey felaket değil, gerçeğin kendisiydi. Bazı hikâyeler uyutmak, bazı hikâyeler uyandırmak için anlatılır.

Herkese merhaba🍀
İlk mesajım burada dursun 💫

"İslam Peygamberinin hayatını defalarca güzel bir şekilde okudum.Bu yaşam hikayesinde olması gereken ahlak dışında bir şey bulamadım.İslam'ın dünyanın kurtuluş yolu olmasını o kadar çok ümit ettim ki..."
İngiliz Filozof Bernard Shaw

Küçük hiçbir şeyi küçümseme; çünkü dağlar çakıl taşlarındandır.

Herhangi bir hastalık gıda ve perhizle ortadan kaldırılabiliyorsa,ilaçla tedaviye gerek yoktur.

Allah'tan yardım dileriz ve O'na tevekkül ederiz.Allah'tan başka güç ve kuvvet sahibi yoktur.

Aile terbiyesi, çevre, eğitim bir yere kadar. Özünde insan hep aynı insandır.

"Asra yemin ederim ki insan gerçekten hüsrandadır.Bundan ancak iman edip sâlih ameller işleyenler, birbirlerine hakkı tavsiye edenler ve sabrı tavsiye edenler müstesnadır."
( Asr/1-3)

Ben "La ilahe" diyerek tüm sahte ilah olan tağutları reddediyor ve "İllAllah" diyerek Allah Azze ve Celle'yi birleyerek ona iman ediyorum.