Biz onlara saygı duymadıkça çocuklarımızın bize ve kendilerine saygı duymasını bekleyemeyiz.

Anne babalığın en kesin amacı çocuklarımızı kendi kendine idare edebilen, karar alan ve sorumluluk sahibi o insanlar olarak yetiştirmek.

...çocuklarımız için yapabileceğimiz en iyi şey, onlara değil kendimize odaklanmak. Endişe içinde çocuklarımızı kontrol etmeye çalışmakla uğraşmak yerine, kendimizde neyi kontrol edebileceğimize odaklanarak kendimizi sakinleştirelim.

İyi bir ilişki kurmak isteyenlerin en büyük düşmanı duygusal tepkilerdir.

"Birçok şeyler gibi insanlar da kuyuya benzer.
İçlerinde bozulabiliriz” A. H. Tanpınar

Herkes o kadar birbirinin aynısı ki, gelenler gidenleri ya da gidenler gelenleri aratmıyor. Galiba bu yüzden, kalabalığın yal­nızlıktan bir farkı yok.

...mutluluk denen haltın iyilikle alakası olmadı­ğını o zaman anladım.

Malumunuz, ölüler yokluklarıyla var olur, anılarla yaşar.

Velhasıl hayat beklemiyor, beklemek gibi bir derdi de yok. Biz onu anlayana kadar gelip geçe­cek.

İnsan en azından ken­disi için harekete geçmeli, öyle değil mi? Bulunmayı beklememeli..

Vanya Dayı, sözüm ona, damarlarımda bir denizkızı kanının dolaştığını söylü­yor... "Ömrünüzde bir kez olsun koyverin kendinizi..." Kim bilir, belki gerçekten de yapmam gereken budur.
Özgür bir kuş gibi uçup uzaklaşabilseydim hepinizden, miskin suratlarınızdan, konuşmalarınızdan; dünyada var olduğunuzu unutsaydım... Ama korkağın biriyim ben, çekingenim... Vicdan azabından da kurtulamam sonra...

İnsan gerçekten yaşamayınca, seraplarla avunur.

Yaşlanınca çocuklaşır insan, kendisine acınsın ister, gel gör ki yaşlılara kimsenin acıdığı yok.

..ne diyordu Astrov: Ormanları düşüncesizce mahvediyorsu­nuz ve çok geçmeden yeryüzünde hiçbir şey kalmayacak.

Selamlar Dostlarım,

Zirve Ötesi serisinin son kitabı olan Külden Reverans'ta bu sefer balerin olan Güz'ün hikâyesini okuyoruz. Güz'ün en yakın arkadaşları ve abisi, spor kariyerleri ve müsabakaları için yurt dışındadır. Üstelik hepsinin bir ilişkisi vardır. Güz'ümüz ise Türkiye'de kalmış, balerin hayatına devam ederken aşk kitapları okuyup "Böyle aşklar yok, azıcık gerçekçi yazın kardeşim!" dediği bir dönemden geçmektedir.

Tam da bu sıralarda Güz'ün annesi maddi olarak zor günler geçirmektedir. Güz de hem yalnızlıktan sıkıldığı hem de daha çok annesine destek olmak istediği için okul, bale hayatı derken bir de iş hayatına girer. Bu konuda hiç pişman olmadığını hissediyorum. :)

Ben kitabı okudum ve beğendim. Serinin ilk kitabında karakterleri biraz daha tanıdığımız, spor hayatının daha ön planda olduğu ve daha yavaş gelişen bir aşk hikâyesi varken; serinin son kitabı çok daha duygusal bir atmosfere sahip. Karakterimizin ailesi gibi gördüğü arkadaşlarına duyduğu özlem, onu terk eden babasının geri dönmesiyle çocukluk travmalarının tetiklenmesi gibi durumlar kitabı daha da duygusal hâle getirmiş.

Seriyi genel olarak çok sevdim. Kitapları kıyaslarken amacım kötü bir eleştiri yapmak değil. Zaten birinci kitaba çok benzese bunun pek bir anlamı olmazdı. Sadece seride her kitabın farklı bir dönemi ve ağır basan farklı duyguları olduğunu söylemek istedim.

Buradaki karakterleri yolda görsem, kendi arkadaşlarım gibi oturup konuşurum. Umarım siz de okur ve beğenirsiniz.