Kişilik ve kimlik, bir bakıma insanlarla kurduğumuz ve birbiriyle kesişen ilişkilerimizin haritadaki koordinatları gibidir. Sevdiğimiz insanlar ve onları sevme nedenlerimizle kim olduğumuzu ve ne olduğumuzu tanımlarız.

Fakat genç yüzünde duygusuz bir ifade vardı. Bu ifadeyi biliyordum. Bazen aynaya baktığımda ben de böyle bir ifadeyle karşılaşıyordum. Mutluluğumuzun masum ve güven dolu kısmı elimizden alındığında ve bunun için haklı ya da haksız yere kendimizi suçladığımızda oluşan ifadeydi bu...

İlk başlarda birini gerçekten sevdiğimizde en çok korktuğumuz şey onun bizi sevmekten vazgeçmesidir. Elbette aslında korkmamız gereken ölseler de, gitseler de onları sevmekten vazgeçememektir.

İçimizde dışarıya çıkan bütün o anlar kalbimizde gizli bir yer edinirler. Orada aşklar da, filler gibi kendilerine ölecek bir yer bulur..

Abdestimiz namazımız doğruluktur tâatımız
Aşk ile bağladık kaamet safımızı kim ayıra

Senin aşkın odu meğer sıçramaya kimseneye
Bir zerre değdi Yunus'a cihan içinde fâş oldu

Ezelde benim fikrim Ene'l Hak idi zikrim
Henüz dahı doğmadan ol Mansûr-ı Bağdadī

Doğan kişi bir yola düşmüştür, yürür de yürür; gider de gider. Bu gidiş ya iyiliğe, hayra ulaşır, ya kötülüğe, şerre. "Bir an düşünmek, altmış yıl, yetmiş yıl kulluktan hayırlı... Her adımda düşünmek, kendini sorguya çekmek, her gün geçen günden ileri varmak, her an iyiye güzele, iyiliğe güzelliğe yol almak gerekir."

Aşk imandır bize gönül cemâat
Kıblemiz dost yüzü dâimdir salát

Zaman bazen normal bir şekilde ilerler, bazen de durup yavaşlar. Sanki hayat, yani gerçek hayat, bir başka yerde akıp gitmektedir.. 🦋

Uğruna bir ömür tükettiğin herşey dünyada kalır. Ama sen orada olmazsın... 📚