Gelen sıkıntılara, olumsuzluklara iyi bir ev sahibi olmana gerek yok. Yol ver gitsinler.

Çiçekten Kadınlar Münevver Gökkaya

Alıntı Yap →

@kitaplarinyankisi

Görüntüle/Paylaş/İndir →

Yolu biliyordu da kendini o yola bir türlü sokamıyordu bazen insan. İnsanın hayata bakışı, durmayı tercih ettiği yere göre değişip şekilleniyordu.

Çiçekten Kadınlar Münevver Gökkaya

Alıntı Yap →

@kitaplarinyankisi

Görüntüle/Paylaş/İndir →

Yaşanan bir anın gölgesi, tüm ömrü kaplayacak kadar geniş oluyordu bazen.

Çiçekten Kadınlar Münevver Gökkaya

Alıntı Yap →

@kitaplarinyankisi

Görüntüle/Paylaş/İndir →

Her yaşam birkaç ukde, biraz keşke taşır içinde.

Çiçekten Kadınlar Münevver Gökkaya

Alıntı Yap →

@kitaplarinyankisi

Görüntüle/Paylaş/İndir →

Ateşte defalarca dövülen demire verilen soğuk suyun, demiri şekillendirip sağlamlaştırması gibi, insanın yüzündeki izler de sakladıkları da onu şekillendirip sağlamlaştıracak.

Çiçekten Kadınlar Münevver Gökkaya

Alıntı Yap →

@kitaplarinyankisi

Görüntüle/Paylaş/İndir →

Tökezleyecek insan, düşecek bazen de. Sonra ne kadar zor olsa da kalkıp silkeleyecek üstünü başını.

Çiçekten Kadınlar Münevver Gökkaya

Alıntı Yap →

@kitaplarinyankisi

Görüntüle/Paylaş/İndir →

Bazen yanlış veya hata denilen şeylerin doğru zamanda yapılması, doğru yolun kapısını açabiliyordu.

Çiçekten Kadınlar Münevver Gökkaya

Alıntı Yap →

@kitaplarinyankisi

Görüntüle/Paylaş/İndir →

Kiminin boynuna asılı bir değirmen taşı, kiminin de ayağını yerden kesen bir uçan balondu yaşam.

Çiçekten Kadınlar Münevver Gökkaya

Alıntı Yap →

@kitaplarinyankisi

Görüntüle/Paylaş/İndir →

Yaradan, akıl ve kalp bahşetmişti insana; iyiyle kötüyü, doğruyla yanlışı ayırabilsin diye. İnsanın bu armağanı görmezden gelmesi, bu armağanı şiddetten, cehaletten ve yaşamı yok etmekten yana kullanmayı seçmesi ne büyük israf, ne büyük günah, ne büyük ihanetti..

Çiçekten Kadınlar Münevver Gökkaya

Alıntı Yap →

@kitaplarinyankisi

Görüntüle/Paylaş/İndir →

Söyleneni duymak kolaydı. İnsanın susarak anlattıklarını duymak değil miydi zaten marifet.

Çiçekten Kadınlar Münevver Gökkaya

Alıntı Yap →

@kitaplarinyankisi

Görüntüle/Paylaş/İndir →

Kendi kalbinin sahibi değildi insan, emanetçisiydi. Onu özenle tutacak, hak ettiği değeri verecek birine verene kadar taşıyan koruyucusuydu. Yaşam boyunca bilerek ya da bilmeyerek bu emaneti teslim edebileceği doğru kişiyi arıyordu insan.

Çiçekten Kadınlar Münevver Gökkaya

Alıntı Yap →

@kitaplarinyankisi

Görüntüle/Paylaş/İndir →

Yaşadığı zorluklar, sıkıntılar, engeller insanın ruhunu ve yüreğini parlatan, değerli bir inciye dönüştüren fırsatlar değil miydi zaten?

Çiçekten Kadınlar Münevver Gökkaya

Alıntı Yap →

@kitaplarinyankisi

Görüntüle/Paylaş/İndir →

Acılarından öğreniyor hayatı insan, kalp kırıklarından. Akan gözyaşlarından, kanayan yaralarından öğreniyor. Üstelik en çok da kırıklarını kendi kendine sararken, yaralarına kendisi üflerken, gözyaşlarını tek başına silerken öğreniyor.

Çiçekten Kadınlar Münevver Gökkaya

Alıntı Yap →

@kitaplarinyankisi

Görüntüle/Paylaş/İndir →

Oysa giden kendi istediği için, kendi arayışları için gidiyordu. Bu gidiş kalanın daha değersiz veya daha yetersiz olduğu anlamına gelmiyordu. Şimdi bunun için suçluluk duymak yerine, bundan sonrası için ne yapacağını planlamalıydı.

Çiçekten Kadınlar Münevver Gökkaya

Alıntı Yap →

@kitaplarinyankisi

Görüntüle/Paylaş/İndir →

Gözlerine ve kalbine, ne zaman çekildiğini bilmediği perde, indi birden ve kadın işte o zaman gerçekten gördü.

Çiçekten Kadınlar Münevver Gökkaya

Alıntı Yap →

@kitaplarinyankisi

Görüntüle/Paylaş/İndir →