DİJİTAL KİTAPLIK

SUSKUNLUĞUN BEDELİ
​Huzur adına susmak asil bir duruştur, evet. Ancak bu suskunluk size bir "huzur" getirmiyor, aksine içinizde sessiz bir fırtına koparıyorsa, o zaman ruhunuz size bir şey anlatmaya çalışıyordur.
​Sürekli haksızlığa uğramak ve "aman tadımız kaçmasın" diye geri çekilmek, aslında kendi sınırlarınızın her gün biraz daha ihlal edilmesine izin vermektir.
​Bazen en ağır dikiş, kendi sesini dikmektir; ama iğne hep içeriye batar...
#İlkimMK

RUHUN SAVAŞI
​Gönlümün derdi dağları aşar,
Kalem yazmaya kalksa yolu şaşırır.
Harflerin dili dolanır, kaybolur;
Dizlerim değil, asıl kalbim yorulur.
​
Sanma ki gülen gözlerim gerçektir,
Her tebessüm, neşe kaplı bir maskedir.
Zihin yorgun, kalp bin yerinden kırık olsa da,
Cep delik, cepken delik, dünya dar gelse de;
​Ruhum hep amansız bir savaş içinde,

Ama gör bak, o ölmeyen umut her biçimde;
Toprağa düşen mahzun bir tohum gibi,
Yeniden yeşermekte, en kuytu yerinde.
#İlkimMK

SESSİZLİĞİN MUKADDESATI
​Dünya, gürültüsünü hakikat sananların sahnesidir. Oysa en büyük hakikatler, kelimelerin bittiği, sesin sustuğu o derin uçurumda gizlidir. Sessizlik, bir yok oluş değil; bilakis ruhun kendi tapınağına çekilip, mukaddes bir dokunulmazlığa bürünmesidir.
​O mukaddes sessizliğin içinde, insan kendi sesini duyar; kainatın dilsiz lisanını çözer. Kelimeler, bazen en büyük yalanları örten süslü kumaşlardır. Ama sessizlik, çıplaktır, sahicidir ve sadece duymayı bilen kalplere konuşur.
​Gürültülü kalabalıkların arasında, kendi sessizliğinin tapınağını inşa edebilen insan, en büyük özgürlüğe kavuşmuştur. O tapınağın kapısı, sadece hürmetle susmayı bilenlere açılır. Sessizliğin mukaddesatına inanmak, kelimelerin esaretinden kurtulup, ruhun ebedi hürriyetine adım atmaktır. Zira en güçlü çığlıklar, en derin sessizliklerin bağrında atılır.
​#İlkimMK

TRAVMANIN MİRASI
Herkes, kendi anne ve babasından miras aldığı o sevgisizliği, o haksızlığı ya da o yetersizlik duygusunu, farkında bile olmadan bir sonraki neslin avuçlarına bırakıyor. Sanki bir bayrak yarışı gibi acıyı birbirimize devrediyoruz. Benim yazma misyonum da sanırım tam burada; bu karanlık döngüyü fark etme ve o paslı zinciri kendi ellerimle kırma iradesinden doğdu."
#ilkimMK
(Pikselin Gözyaşları adlı çalışmamdan bir kesit)

KÖR NARSİST
Bana sevdadan bahset desem
İki kelam edebilir misin sanki
Bilirim edemezsin.
Sen sevgiden ne anlarsın
Bencil kör bir narsistsin
​
Kendi yankından başka ses duymaz kulakların,
Senin kalbin, sadece kendine tapan bir tapınak.
Emeği bilmezsin, vefayı hiç tatmadın;
Sen sevmekten değil, sadece seyredilmekten anlarsın.
​
Bir ruhun derinliğinde boğulmak yerine,
Sığ sularında kendi aksini izlersin.
Sana göre aşk; birinin sana olan hayranlığı,
Oysa sevda; birinin varlığında yok olabilmektir.
​
Sen, başkasının gölgesinde serinleyip,
Kendi güneşinle herkesi yakmayı hüner sanırsın.
Durma, yine anlat o çok sevdiğin kendini;
Zira senin sevdan, sadece "ben" ile başlar, "ben" ile biter.
#İlkimMk

NİSYAN VE NAKARAT
Bozulmus bir plagin takilmasi gibiydi hayat,
Bazende bir şarkının nakaratina benzetiyordu
Beyhude yitip giden ömrünü.

Neylesin biçare gormemiski
Acidan kederden başka ,
Yüzü hic gulmemis,saysa parmakla sayilacak kadardı
Kırık dökük tebessumlerinin sayısı.

Tarihin tekerrur etmesi gibiydi hayati
Acilar tekerrur edip duruyordu.
Ah dilinde bir nakarat gibi pelesenk olmuş
#İLKİMMK

ÖZLEM VE VİCDAN
​Kulağımda asılı kaldı o küskün sessizliğin,
Hava ayazdı, dışarısı buz, yüreğim yangın yeri.
"Gitme" diyemedi dilsiz dudakların,
Ama bakışların, bir hançer gibi deldi geçti siperi.
​
Eldiven patilerinle çekildin o gün köşene,
Seni soğuktan korumak mıydı suçum, yoksa seni çok sevmek mi?
Şimdi bir vicdan azabı dolanır durur peşimde,
Seni o karanlık narsist ellere, bir emanet gibi bırakmak mıydı kaderimdeki?
​
Gözlerimi kapatsam, o mışıl mışıl uykun gelir aklıma,
Battaniyene sarılıp, bana sırtını döndüğün o an...
Hasretin, bir dağ gibi çökerken omuzlarıma,
Adaletin terazisi elbet tartacak, bu haksızlığı zamanla.
​
Özlemim, senin o masumiyetine sığınmak,
Vicdanım, seni o fırtınada yalnız sanmak...
Şimdi mühürlüyorum bu acıyı, kalbimin en derin odasına,
Gelecek hesap günü, o dilsiz ahın büyük yankısına.
#İlkimMK

102 NOLU ODA
​Bugün kalbimi bir hastane odasında,
Ayak izlerimi o buz kesmiş koridorlarda bıraktım.
Arkamı dönmüş, buruk bir vedayla giderken;
Keskin bir çığlık çınladı sessiz duvarlarda.

​İçim cız etti, istemsizce gerisin geri döndüm,
Sanki o an zaman durdu, her yer buz kesti...
102 nolu odanın önünde bir mahşer yeri;
Bir kadın, feryat figan dizlerini dövüyordu.
​
Henüz yarım saat önce sıkıca sarıldığı,
Öpmeye doyamadığı o can kardeşi;
Şimdi sessizce bir melek olmuştu.
​
Aynı odada benim de bir canım vardı,
"Şükür, benimki değil" diye geçse de bir an içimden;
Düğümlendi nefesim, sustu tüm sevinçlerim.
Ben o gün, tanımadığım o kadınla birlikte,
Kendi korkularıma ağladım...
​
#İlkimMK #RuhunCoğrafyası #102NoluOda #Şiir #Edebiyat #Vicdan

SOFRADAKİ MUCİZE
​Kimine göre sadece yol kenarında, tozun toprağın içinde kendiliğinden bitiveren sahipsiz bir "ot", kimine göre sadece günü kurtaracak alelade bir "yemek"... Oysa her bir yeşil yaprağın o incecik damarlarında; binbir derde gizli bir deva, binbir sır saklı bir hikmet saklı.
​Ebegümecinden o narin "kuş yüreğine" kadar büyük bir özenle topladığımız her bir parça; aslında Allah’ın bizlere her bahar yeniden sunduğu o sessiz ama mucizevi lütufların yansımasıdır. Toprağın en derininden süzülüp gelen bu şifa; ruhumuza ve bedenimize kutsal birer emanet olarak ulaşıyor.
​Asıl büyük mucize, sadece tabağımızdaki lezzette değil; o yemeği binbir evreden geçirip soframıza ulaştıran o kusursuz nizama duyulan kalbi şükürdedir.
​"Toprak karnı, şükür ruhu doyurur; mucize ise bakmayı bildiğin her yerdedir."
​#İlkimMK #RuhunCoğrafyası #ZamanınKadrajı #DoğaVeİnsan