Ama yaşadım. Beni kıyma gibi parça parça doğrayabilirler, ama benim yaşamış olmama engel olamazlar.

Hiçbir şey bırakmıyorum ardımda, hiçbir şeye hasret yok içimde, kimseyi özlemiyorum,

"Generaller yatakta ölür."

"Herifleri mezbahaya götürüyorlar, haberleri yok. Savaşı bir hastalık gibi kabulleniyorlar," diye düşündü. "Savaş bir hastalık değildir. Değildir. Savaş, katlanılmaz bir felakettir, çünkü insana insan eliyle gelir."

"Öyledir," dedi, "insan bir yaştan sonra kazayı belayı, oturup evinde beklemek ister."

Sekiz Fazilet ve Ayıp

Hu Jintao'nun modern Çin felsefesine katkısı, partiden hiç söz etmeyen sekiz kuraldan oluşuyor:

93. Vatanını sev, vatanına zarar verme.

94. Halka hizmet et, asla ihanet etme.

95. Bilimden şaşma, cehaletten uzak dur.

96. Çalışkan ol, işten kaçma.

97. Birlik ol, başkalarına yardım elini uzat, başkasının hilafına kazanç elde etme.

98. Dürüst ve güvenilir ol, kazanç için ahlakı feda etme.

99. Disiplinli ve kanunlara saygılı ol, kaotik ve kanunsuz olma.

100. Gösterişsiz yaşa, sıkı çalış, lüks ve sefahate kapılma.

Çin ekonomisinin etkisi, sadece ayakkabı fiyatlarında değil pek çok yerde hissediliyor. Çin'in yıldırım hızında ilerleyişi, çoğu dışarıdan temin edilen ham maddelere bağımlı. Dünyadaki inşaat vinçlerinin yarısı Çin'de; bu vinçlerin ülkenin yeni milli kuş türü olarak gökyüzünü süslediği şakaları bile yapılıyor. Bu demirden devlerin yükseldiği şantiyeler, dünyadaki beton kaynaklarının hatırı sayılır bir kısmını kullanıp, binlerce kilometre ötede bile hurda metal fiyatlarının şişmesine sebep oluyor. Hurdacılara satılmak üzere enerji veya iletişim kabloları çalındığı için Londra'daki bir tren rötar yaptığında veya yoldaki rögar kapağı ortadan kaybolduğu için bir sokak trafiğe kapandığında, Çin'le ilgili hiçbir fikri olmayan insanlar bile Çin'in etkisini hissediyor.

"İnsanlık, yalnızca kendi kendisiyle dopdoludur, kimsenin yokluğunu duymaz, kimseyi beklemiyor. O hiçbir yere gitmemekte, hiçbir hedefe varmamakta devam edecektir gene, aynı insanlar aynı sorularla kafa patlatmakta ve aynı hayatları hiçbir hedefe götürmeden yitirmekte devam edeceklerdir."

"Hepsi ölümü doğdukları günden beri beraberlerinde taşımıyorlar mı zaten? Onları sonuna kadar öldürüp yok etseler bile insanlık en az eskisi kadar tıka basa dolu olacaktır: tek boşluk, tek eksik bırakmadan."

Gülünç doğrusu: İşte benim, ben; senin beni yarattığın gibi, kederli ve korkak, çaresiz, çaresiz...

Burada; burada! Burada, benim sağırlar ve körler arasındaki tekdüze varoluşum burada ve ben gölge halinde eriyorum.

Kadın ona, içine dalan, delip geçen gözleriyle bakacaktı, ne yorucu bir şeydi bu.

Eskiden yalnızlık ciğerlerine doldurduğu hava gibiydi. Kullandığını fark etmezdi bile. Şimdi soluk soluğa yaşadığı, küçücük zaman parçaları halinde veriyorlardı ve Daniel bu yalnızlığı ne yapacağını bilemiyordu.

"Asıl korkunç olan şu ki," dedi, "hiçbir şey, asla gerçekten korkunç değildir. Bir son sınır, bir uç yoktur insan için."

Mutsuz olduğuna, acı çektiğine inanıyor, o kafacığının içindeki somurtkan soğuk hissini acı sanıyor.