Ölürsem senin bildiğin bir suya at beni, Dolaşayım bütün denizlerini yüreğinin, Kaplayan sessizlik olsun aşkımın dikenlerini.

Bak, sana korkaklığımı veriyorum. Atına atla.
Savaşacaksın çünkü, korkaklığımı al,
Kapanacak hazinelerin her akşam ağladıkça,
Bir kadına hazırlanacaksın söğüt dallarında
ama unutma
Ustaca sevişir ölüm sen hançerini bilerken,
Açar kumaşını karanlıktan, ama unutma.

Artık kiremit damlı kırmızı ev. Bir ağaca asıyorum seni.
Artık kömürleşen kadın. Beyaz bir dünyaya gönderiyorum seni.
Ve siz yeşil şapkalı ey yuva perileri,
Konup başka bir evin başka bir bacasına
Fısıltıyla anlatın artık bizim hikâyemizi

Hatırlamak en büyük düşmanıdır yalnızlığın, ucunda yaşamak var

Neden öldüğümü anlamayacaklar, doğururken de bilmediler bunu,
Minareler gösterdiler yalnız, hep elimden tuttular.
Üstelik üzüldüler benimle, oldukça ağladılar,
Kimbilir nerelerden düştüm, nerelerim kanadı, hiç anlamadılar

Ölümdü adı onu ilk gördüğümde, Sonraları da hiç değişmedi;
Kalesinden gösterdiler bir şehrin onu,
Onu gördüm ve ormanı gördüm uzakta,
Ne yapsam değişmeyecekti adı.

Kendinden dışarı çıkıp kendine bakmadıkça kim olduğunu asla bilemezsin..

Beğenmek, sahip olmanın en iyi şekli, sahip olmaksa beğenmenin en kötü şekli olsa gerek.

Kim olduğunu bilmiyorsan kendin olabilmen mümkün değildir.

...çünkü ses, göremeyen insanın görme duygusudur.

Tam anlamıyla insan gibi yaşayamıyorsak en azından tam anlamıyla hayvan gibi yaşamamak için elimizden geleni yapalım.

Tanrım, gözlerimizin görmemesi ne büyük bir eksiklik, görmek belli belirsiz birer gölge halinde bile olsa görebilmek, bir aynanın önünde durmak ve koyu, zor görülen bir lekeye bakıp, bu 'benim yüzüm' diyebilmek... Öteki ışıklı şeyler bana ait değil.

...onu iyileştirecek hiç ilaç yok yanımızda, dışarıdan yardım da gelmeyecek, bu koşullarda en küçük bir kaza bile felakete dönüşebilir. Muhtemelen onlar da bunu bekliyordur, yani hepimizin burada birer birer ölmemizi, böcek ölürse zehir de kalmaz.

Selamlar dostlarım!

Bugün sizlere bahsedeceğim kitap, Akvaryumdaki Tiyatro.

Bu kitapta, Toroslar'da bulunan Balıklı Köy adında, pek kimsenin bilmediği; inanılmaz bir doğaya sahip, balıkların çok sevildiği ve insanların televizyon izlemek yerine akvaryumdaki balıkları izlediği huzur dolu bir köy anlatılıyor.

Martin adında bir İngiliz, şehir hayatından sıkıldığı için köy köy gezerken yolu bu köye düşüyor. Köyü o kadar çok beğeniyor ki buradan ayrılamıyor. Daha sonra İngiltere'deki arkadaşlarına mektuplar yazıyor ve onlar da bu huzur dolu köye gelerek köy halkıyla iç içe yaşamaya başlıyorlar.

Tam bu sıralarda köyün büyük bir sorunu var. Köyde bulunan göl taşmaya başlıyor. İnsanlar ise bu duruma çözüm üretmek yerine çeşitli hikâyeler uyduruyorlar. Gölün taşkınlığı ise her geçen gün daha da artıyor.

Bu sırada köye gelen bir film yönetmeni sayesinde herkesin dikkati çekilecek film projesine yöneliyor. Köylüler, filmde rol alabilmek ve senaryoya bir şeyler katabilmek için büyük heyecan yaşıyorlar.

Derken filmde kendisine sadece arka planda yer bulan Zühtü, dikkatini göle vermeye karar veriyor. Arkadaşı Emine ile birlikte hem akvaryumlarda tutsak yaşayan balıkları özgürlüğüne kavuşturmak hem de köyü kurtarmak için gölün çevresini camla kaplamaya ve tüm akvaryum balıklarını göle bırakmaya karar veriyorlar.

Bu sırada film projesi de iptal oluyor ve onun yerine bir tiyatro gösterisi düzenleniyor. Köyü saran dev akvaryum sayesinde tiyatronun ilk seyircileri de Zühtü ve balıklar oluyor.

Farklı ve oldukça keyifli bir çocuk kitabıydı. Umarım siz de okur ve beğenirsiniz

Ey benim yalnızlığım! Bu kadar eğilmeselerdi üstüne senin. Bu kadar anlatmasalardı seni. N'olurdu, yalnız ben yazsaydım bu yapraklara seni. Seni yalnız ben bilseydim. Beraber ölseydik seninle.