Dünyalık peşine koşmak yaramaz. Hırsla dünyaya sarılan, dinini incirle değiştirene benzer.

Dış gözün görmesi bir şey değildir. Görmeyişi de önem taşımaz. Asıl felaket kalp gözünün kör olmasıdır. Allah Teâlâ bir ayet-i kerimede şöyle buyurdu:

"Baş gözleri kör olmamıştı, lakin sinelerindeki can gözleri görmüyordu."

Geçmişteki büyükler de böyle demişler. Bir kimse iyiyi görmüyorsa, o iyi olamaz.

Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem Efendimizin buyurduğu gibi:

"En büyük bela, nasipte olmayanı aramaktır."

Benim için beni sevme, senin için sev.

Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem bir hadislerinde şöyle buyurur:

"Mü'min, mü'minin aynasıdır."

DÜNYA İLE UĞRAŞAN, AHİRETİ GÖREMEZ

Allah'ım, bize yakınlığını ver.

"Dünya ve ahirette güzellik ihsan buyur. Bizleri ateşe atmaktan sakla." Âmin!

Allah'tan korkanlar bilgi sahibidir ve bildiklerini tatbik sahasına koyanlardır. Bilirler, bildikleri ile amel ederler. Ayrıca bilmeyenlere de öğretirler. Bunlar, yaptıkları için bir karşılık da istemezler; yalnız Allah'ı ve O'nun yakınlığını talep ederler. O'nun sevgisini isterler. O'ndan uzak kalmayı ve aralarına kara perdenin girmesini arzu etmezler.

İnsan, Allah'ı bildikçe korkar, bilmemişse neden korkar? Bunu bizlere anlatmak için, Allah Teâlâ şöyle ferman buyurdu:

"Allah'tan ancak, bilgi sahibi kulları korkar."

Korkmayan bilgi sahibi değildir. Korkan, korktuğu şeyin âlimidir.

Eğer bir şeyden korkmuyorsan O'nu bilmiyorsun demektir. Korku ilmin ta kendisidir.

İmanlı kişi çalışır, kazanır, ama içten Allah ile olur. Zahirde kullarla, ev halkı ile olur, ama iç âlemi Rabbine dönmüştür. İç âlemi o kadar zengindir ki, bunu kimse bilemez. O da bu sırrını kimseye demez. Ne hanımı, ne çocukları, ne komşusu, ne de halktan biri bilir. Onun iç âleminin zenginliğini Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem Efendimizin şu yüce kelamı bildirir:

"İşlerinizi gizli tutarak yürütmeye çalışınız."

Mü'min, kalbindeki hüznü, yüzünün şenliği ile örter. Bunu ancak mü'min yapar. İmanı kuvvetlendikçe, nefsine daha çok hâkim olur. İçinden çok düşünür, tefekkür âlemine dalar. Çok ağlar, az güler. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz bunu da anlatırken buyururlar ki:

"İman sahibi, Allahına kavuşuncaya kadar rahata eremez."

Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz şöyle buyururlar:

"Mü'minin yüzünden sevinçli olduğu görünür, ama içi yanar."