Adamın biri İbrahim Ethem'e arkadaș olmuştu.
Ondan ayrılacağı zaman: "Eğer bir ayıp ve kusur gördüysen beni uyar." dediğinde

İbrahim Ethem: "Senden ne bir ayıp, ne de bir kusur gördüm. Çünkü sana sevgi gözü ile baktım. Onun için sende gördüğüm her şey hoşuma gitti, ayıplarını başkasından öğren." demiştir.

Büyükler =atalar derler ki, "Cömert, veren ve verdiğinde gözü kalan değil, verdiğine sevinendir." derler.

Eli ve gönlü açık ve karşılığında yardım beklemeyen insanlara cömert denir. Onların gönülleri güzeldir, sevgi doludurlar insanları Allah için sever ve muhtaç kimselere yardım ederler.

"Cömert, dalları dünyaya sarkmış bir Cennet ağacıdır Kim bu ağacın bir dalına tutunursa, bu dal onu Cennete götürür. Cimrilik de, dalları dünyaya sarkan Cehennem ağacıdır. Bu dalın birine yapışan Cehenneme gider."

AHDE VEFA VE CÖMERTLİK

Ahlaki açıdan önemli olan ahde vefa; sözünde durmak, doğruluktan ve dürüstlükten şaşmadan sözünü tutmak, verilen sözlere, anlaşmalara ve konuşulanlara bağlı kalmak demektir

Cömertlik hiçbir karşılık beklemeden, para ve malını esirgemeden vermektir. Övünmek veya teşekkür beklemek için veren kimse cömert sayılmaz.

Halife Mutasım, İbrahim Ethem'e "Mesleğin nedir?" diye sordu. Cevabında:

"-Bu dünyayı, dünyayı talip olanlara bıraktım. Bu dünyada Allahu Teâlâ'nın zikrini, ahirette de didarını=cemali ile müşerref olmayı tercih edip bunlar için çalışmayı kendime meslek edindim" der.

İbrahim Ethem'e göre kullar, insanlar Allah sevgisini anlayabilseydi az içer, az yer, az giyer ve çok az hırslı olurlardı.

"Ya Rab. İyi biliyorsun ki Cennet benim gözümde bir sinek kanadı kadar bile değer taşımamaktadır. Beni zikrine yoldaş et, sevginle rızıklandır ve Sana yalvarmayı bana nasip et de Cennetini kime dilersen ona ver.."

Bir defasında Halife Mutasım, İbrahim Ethem'e "Mesleğin nedir?" diye sordu. Cevabında:

"-Bu dünyayı, dünyayı talip olanlara bıraktım. Bu dünyada Allahu Teâlâ'nın zikrini, ahirette de didarını=cemali ile müşerref olmayı tercih edip bunlar için çalışmayı kendime meslek edindim" der.

Osmanlı padişah ve devlet adamları yanında, ilim ve irfan sahipleri, mimar, ekseriya ruhlarını tatmin etmelerinden dolayı insanların manen fakiri ve hakiri manasına gelmek üzere isimlerinin önlerine bir tevazu lakaplarını takarlardı. Bundan da ruhani bir haz duyarlardı.

Taşa bir bakıma can veren, muhteşem camiler başta olmak üzere pek çok esere imza atan Mimar Sinan; dünya çapında şöhretli bir insan olmasına rağmen tevazuda "fakir" alçak gönüllülükte "hakir" olduğunu, kitabelerde ve mühründe adı yerine "Muru natuvan, el-fakir Sinan Sermimarân-ı Hassa, el fakirül-hakir Sinan" (Hassa mimarların başı fakir ve hakir, güçsüz karınca Sinan) imzasını atmıştır.

Peygamberimiz, "Cömertlerde kusur aramayınız. Onlar düşerken Allah ellerinden tutar." buyuruyor.

Ehli sünnet âlimleri "Cömert, günahkâr olsa da, Allah'ın sevgilisidir. Cimri, abid yani çok ibadet yapsa da Allah'ın düşmanıdır." demişlerdir.

Kanaat en büyük zenginliktir, kanaat etmeyenin, yani elindekilerle yetinmeyip şükür de etmeyenlerin gözü bir türlü doymaz; ikincisini, üçüncüsünü ister. Çoğu kez de yiyemeden, içemeden toprağın altına iner.

Zenginin biri, İbrahim Ethem'e bir paketle gelip derki:

"-Efendim, çok güzel, çok kıymetli cübbem var, bunu size hediye etmek istiyorum. Lütfen kabul buyurur musunuz?"
"-Zenginsen alırım, fakirsen almam. Söyle zengin misin? Fakir misin?"
"-Çok zenginim efendim."
"-Mesela ne kadar malın var?"
"-İki bin altınım var."
"-Peki, iki bin altının daha olmasını ister misin?
" -Elbette isterim. Kim istemez."

-O zaman senin iki bin altına ihtiyacın var, sen fakirsin, gözün açtır. Vereceğin hediyede gözün kalır. Haydi, sen hediyeni al, buradan uzaklaș..."

Fakir almaktan çok vermeyi sevmeli. İbrahim Ethem gibi el emeği ve alın teriyle geçinmeli, kazandığı malı da elde tutmalıdır. Gerçek fakir halinden şikâyet etmez, yoksulluğa razı olur, hatta ondan hoşlanır fakir olduğu için Allah'a şükreder. Böylece huyu ve davranışı güzelleşir.