Bu insanların tuhaf bir özelliği vardı ki aralarından bazıları hissetmedikleri duyguları yansıtmanın sanki ustası olmuştu.

"Aşk, emek vermeyi seçenler için tekamüle en büyük araç değil miydi?"

Bir şeyin yitip gitmesine izin vermezseniz asla doğum gerçekleşmez. Bir açıdan bakıldığında, filiz tohumun ölümüdür.

"İyi şeyler tesadüfen olmuyor. Vazgeçmediğin sürece iyi bişey için şansın var demektir"

Hayat sadece bir an.

Tarafsızca, fanatiklesmeden fark ederek var olabilmek. Sadece varoluşun tarafını tutmak , cana sahip çıkmak... Dengeyi buldurmak için var olmuştu evren. Varlığa dengeyi buldurana kadar genişleyecek, herkes herkesin duygularını anlayıp hor gördüğü, eleştirdiği her hareketi yapana kadar devam edecekti hayat. Anlamak için buradaydık. Ne için yaratıldığımızı anlamak, kim olduğumuzu anlamaktan geçiyordu. Ancak kendini tanıyan biri varoluşun nedenlerini anlayabilecek seviyeye gelebiliyordu...

Kaybedilmiş bir güven yakılmış bir ağaç gibidir. Ne meyve ne de gölge verir. Bitmiştir. Yoktur.

Yetmiyor...Hiç yetmiyor... hainim ben. Hadsizim. Büyük yaşıyorum duygularımı, herkesten daha fazla seviyorum. Daha çok nefret ediyorum... daha çok sıkılıyorum hayattan. Saygı duyamıyorum... iki lafa kendini bırakanlara, bir fotoğrafa aşık olanlara, ne istersem düşünmeden yapanlara, gördüğünün ötesini anlamayanlar duymuyorum saygı... tiksiniyorum.

Sanki bir gezegendi, varoluşundan beri kaplandığı buzulların soğukluğunda, ısıdan uzak, yalnız, yörüngesiz, güneşsiz bir gezegen...

"Yusuf! Aklın alıyormu oğlum, Allahü Teala evrenleri, dünyayı yaratacak, insanı koyacak içine ve sonrada yarattığı insanları yaşadıkları bölgelere göre ayırıp, renklerini, dillerini birde dinlerini farklı farklı yapacak ki birbirlerini öldürsünler! Bu mudur yani! Senin dinden anladığın bu mudur! ? Kim ne demiş olursa olsun, etrafta gördüğün can Allah'tan gelir. Sen seytanmısın ki Allahın yarattığı canın değerini biçeceksin? Cevap ver bana! Sen mi karar vereceksin! Şeytanla Allahı nasıl böyle karıştırırsın? Kendine gel oğlum!
Çeşit çeşidiz, renk rengiz. Hiçbirimiz birbirimize benzemiyoruz. Allahın kudretine bak! Trilyonlarca canlı yaratıyor hepsi birbirinden farklı olabilecek çeşitte!"

"Anla lütfen, Adalet yok."

"Cihat, Arapça da 'cehd' kökünden gelir. Çabalamak, çalışmak, gayret etmek demektir....
Ve İslam seni cihada çağırdığında sana kendi nefsinle mücadele etmeni, nefsini yenmek için çabalamanı, ne olursa olsun içinde yayılabilecek kötülüğe karşı çıkmanı ve her zaman gayret etmeni buyurur. Bu buyruk Allah'ın emridir! Sana nefsinle savaş der. Eline silah al ve seninle aynı şekilden olmayanları öldür demez! Onu diyen şeytandır. Allahın yarattıklarına savaş açan ve seni bu kanlı savaşa dahil etmeye çalışan şeytandır! Adına 'kutsal savaş' da dedikleri bu sahte cihada Kuran-ı Kerim de bir kez bile yer verilmemiştir. Kitabımızın içinde bir kez bile geçmez bu şeytanın sözde kutsal savaşı. Çünkü cehenneme aittir.
Düşünün! Allah, Evrenlerin mimari! Yaratılmış herşeyin sahibi! Kuldan kendisi için adalet dilenmez! Kendisi için öldürmesini, yıkmasını , yakmasını asla beklemez!... Bunun aksini söylemek Allaha hakarettir, onun kudretini inkar etmektir. 'Allah için öldür ' Yaradana en büyük lanettir! Sizden nefret etmenizi, savaşmanızı, yakıp yıkmanızı isteyecek tek varlık şeytandır.... Kim Yaradanın kitabında inanç için öldürmek olduğunu savunursa o şeytanın elçisidir!

"Saygı duyamıyorum...
İki lafa kendini bırakanlara, bir fotoğrafa aşık olanlara, ne istersem düşünmeden yapanlara, gördüğünün ötesini anlamayanlara duymuyorum saygı!
Tiksiniyorum."

"Erkekler kadınlar gibi değildiler, otomatiğe alınmış, her dokunuşa cevap veren iradesiz cinsellikleriyle öylesine zayıf, öylesine kontrolsüzdüler ki... İnsan, bu kadar zayıf bir organizmanın binlerce yıldır gezegeni yönetiyor, kurallar koyuyor, kararlar veriyor, sporu bile anlamsız hale getirip savaşa çeviriyor olmasına ve periyodik aralıklarla savaşlara ihtiyaç duyan bu kadar başarısız bir sistem kurmasına hayret ediyordu...
Kasta istedikleri kadar güçlü olsunlardı, gönülleri kadınlar kadar sağlam değildi ki. Kadının bedenindeki kudretten habersiz ve kadını güçsüz görecek kadar kaybolmuş..."

İnsanın canı her zaman yarasındaydı ve aşk eğer yaraya dönüşmüşse en büyük yaraydı.