Zaman yaşamın kendisiydi ve yaşamın yeri yürekti. İnsanlar zamandan tasarruf ettikçe zaman azalıyordu.

"Caddeyi bütünüyle görüp düşünmemeli. Hep bir sonraki adımı, bir sonraki nefesi ve bir sonraki süpürgeyi... Ve hep bir sonra geleceği... O zaman zevkli olur. Önemli olan işini iyi yapmaktır. Ve öyle yapmak gerekir."
...
"Bir de bakarsın ki, adım adım bütün yolu bitirmişsin. Nasıl olduğunu anlamadan ve yorulmadan." Başını önüne eğer sözünü noktalardı: "Ö̈nemli olan da budur."

"Yaşam altınla geri gelmez."

Kuşku, hanımefendi, zihnin iffetidir ve onun damgasını kendimde taşıyorum.

"Yine yanıldın, Mara." diye fısıldadı Yama.
"Bilmez misin ki, her erkek sevdiği şeyi öldürür?"

Hiçbir sorun doğru olarak bir çözüme kavuşturulmamışsa, o sorun çözümlenmiş sayılmaz.

Çocukluğunuzu mutlu geçirmişseniz, sonradan bunu kimse elinizden alamaz.

Etrafınıza şöyle bir göz gezdiriniz! Gerçek hayat denilen şeyin ne olduğunu, nerede olduğunu bilmiyoruz bile! Kitaplarımızı, hayallerimizi elimizden alsalar, öylece ortada kalakalacağız.

Okumaktan başka yapılacak işim, gidecek tek yerim yoktu. Çünkü çevremde saygıya layık, beni kendine çekebilecek bir meşguliyet bulamıyordum.

Bu aşk için ruhunu veren, ölümü göze alanlar vardır. Ya senin aşkının değeri ne?

"Yoksa dünyaya gelişimin biricik sebebi, varlığımın sadece bir yalan olduğu neticesine varmak mıdır? Maksat sadece bu mu? İnanmam."

Evde en çok yaptığım şey kitap okumaktı. Kitap okuyarak yükselen duyguları başka etkilerle bastırmayı düşünüyordum. Kullanabildiğim tek dış etki ise okumak, yine okumaktı...

Gösterişin, torpilin, kibrin ve sayamadığım binlerce putun kol gezdiği bu çağda; Bir bakışın, bir duruşun, bir hayatın sadeliğine inanıyorum.

Zeki insanlar asla bir baltaya sap olamaz, olanlar yalnız aptallardır.

Sevmeyi bilmiyorsan şayet, neye yarar Güneş'in doğması ve batması?