"İt kağnı gölgesinde yürür de
kendi gölgesi sanırmış."
Syf 4

Yaratılış insanı pek topraktan yaratmadı. Çünkü, insan toprak yemez. Ağaçlar açılmış avuçlara benzeyen yapraklarıyla güneş ışığını toplar ve hidrokarbona çevirir. İnsanların gıdası işte bu güneş ışığıdır. İnsan topraktan değil, güneş ışığından oluşmuştur. Bunu anlayan insana her dilde, aydın, münevver, vb. derler, ki bu ışıklı demektir. İnsanların çocukluk çağında Anadolu'da bu ışık yanmaya başlayınca ağaçta Dryad diye hayat dolu bir varlık sezilmeye başlandı.
Syf 122

Eros. Zeus'tan ambrosia, yani içilince insana ölümsüzlük veren şaraptan aldı. Psykhe, yani insan gönlü ölümsüz oldu. Gönül ile sevgi biribirine kavuşunca hiç ayrılabilir mi? Eros kızın gözlerinden uykuyu sildi, ona, "Artık birlikte yaşayacağız ve ölümlü insanlara biribirlerini sevmeyi öğreteceğiz!" dedi. Bu çiftten gençlik ve sevinç doğdu.
Syf 112

Çeşitli Herakles'lerin ortak özelliği, sonunda ateş üzerinde yanmaktır. Yunanlıların Herakles'i, yandıktan sonra gök gibi gürleyerek bulut halinde göklere çıkar.
Herakles Olympos'a gelince, Zeus'un şarap dağıtıcısı Hebe ile evlenir. Zeus, Hebe'nin yerine Ganymedes'i alır. Hebe, Hitit Tanrıçası Hepa'dır. Hepa Filistin'e varınca Havva olur. Çünkü Sami dillerinde "p" harfi ya "b" ya da "v" harfine çevrilir. Havva, Ürselim'in (Kudüs) koruyucusu Adem denilen yarı Tanrıyla evlendirilir.
Syf 97

Dionysos çoğu kez genç ve güzel bir delikanlı olarak gösterilir. Sözde onun öldüğünü görende keder kalmıyordu. Hatta insanın çıldırtıcı bir neşeyle dans edesi geliyordu. Ona yapılan bazı dualarda "Dionysos dağlardan gel, bizlere yitirmiş olduğumuz eski gülüşlerimizi ver!" denirdi. Birbirlerini öldürmeye kalkışanlar, Dionysos'u o galip gülüşüyle görünce, sanki yaramazlık ederken yakalanan çocuklar gibi birbirinden utanırlarmış.
Syf 93

Ortaya yeni bir din çıkınca, çoğu kez eski dine karşı bazı özveriler yapmak zorunda kalır. Patriyarkal baba Zeus gelirken, matriyarkal ana Kybele'ye inananlarca özveri de gerekti. Bundan ötürü Kybele, baba Zeus'u Girit'te Diktys mağarasında dünyaya getirdi ve böylelikle Tanrı anası oldu. Ephesos Artemis'ine inanmış, fakat Hıristiyanlığı kabul etmiş olan Ephesoslular, Hıristiyanlığın 431. yılında Ephesos'ta toplanan ve Meryem Ana'nın sıfatlarını saptayacak olan kilise büyüklerini zorlayarak Meryem Ana'ya Tanrı anası niteliğini verdirdiler. Böylece Meryem Ana, Kybele gibi Tanrı anası oldu.
Syf 85

Adı "Hübel'e çevrilerek Kybele Mekke'ye de götürüldü ve Kâbe'ye dikildi. Yalnız, Kâbe'ye konulurken bir kolu kırıldığı için Kureyş kabilesi ona bir altın kol yaptırdı. Onun çevreside tavaf edilirdi. Kıble sözü Tanrıçanın adındandır. Uhud Savaşında Ebu Süfyan muzaffer olunca, "Ulu Hübel" diye naralar atmaya koyulmuştu. Hazreti Peygamber, "Allah-ü Alá vel ecel!" sözleriyle yanıtlamıştı.
Syf 84

simine göre sönüp canlanmasını simgeler. Attis, Suriye'ye geçince adı, İbrani dilinde "Efendimiz" anlamına Adon oldu. Hatta Tevrat ve Zebur'da tek Tanrıya Adonay diye seslenilir. Bu sözü Grekler, Adonis'e çevirdiler ve Adon'un sevgilisi Astarte ya da Astoreth'i, Aphrodite'ye dönüştürerek onu Aphrodite'nin sevgililiğine memur ettiler. Yalnız Suriye'de her yıl kışa doğru Adon'u bir yabandomuzu öldürüyordu. Bundan dolayı Samilerde domuz eti lanetli sayıldı ve tabu, yani yasak edildi.
Syf 82

Yeryüzünü ısıtıp gebe bırakan güneştir. Belki bizce bugün aya oranla güneş daha önemlidir. Ama matriyarkal bir dünyada güneşin görevi yeryüzünü yani büyük anayı ısıtmak ve onu ürünlere gebe bırakmaktı. İşte onun için ilkbaharda doğan ve sonbaharda ya da kışın ölen Tanrıdır. İlk insanlarca hayat sürekli değil ama ayrılma ve kavuşmadan oluşan bir gidiş geliş sayılırdı. Onlarca hayat arzu, sevgi ve yırtılışın etkisinden sonra gençlikle yenileşen, yeni baştan doğan bir varlıktı.
Syf 82

Pelops parçalanıp pişirildikten sonra, Zeus'un buyruğuyla parçaları bir kazana konur. Büyük kazan kaynayınca Pelops, oradan dipdiri ve gövdesi tam olarak çıkar. Pelops öyle bir güzellikle parlar ki, Poseidon ona hemen âşık olur ve altın atlarla çekilen bir arabayla onu Olympos'a taşır. Zeus'un Ganymedes'e yaptığı gibi, Poseidon da, Pelops'u yatak arkadaşı yapar. Bu efsanenin bu biçimi alması, Yunanistan'da gulamperestliğin (oğlancılığın) geliştiği zamana ilişkin ve Ganymedes efsanesinden sonradır.

Ana Tanrıçanın birçok adları arasında "Ma", "Na", "Nana", "Ana" ve bunlardan "Marian", "Aymari", "Mariyamne" adları hasıl oldu. Bunlar arasında batıya gidenler "Marianne" oldu, bugün Fransa'yı temsil eden kadının adı budur. Suriye'ye gidenler "Meryem" oldu; Ermenilerde "Anaitis" oldu. Bursa Olympos'u (Uludağ) dolaylarına her ne kadar sonra Misya dendiyse de, daha önce Tanrıçanın adından "Mariyandin" denirdi. Herodotos bu adı kullanıyor. Troyalılar ana Tanrıçaya, "Mirin" diye tapıyorlardı. İlyada'nın 314. dizesinde, "Ölümsüzler ona cömert endamlı Mirin diyorlardı" denmektedir.
Syf 74

Zeus zamparanın biridir. Dişi kulları arasında gözüne kestirdiklerini boğa, kuğu kuşu, bulut ve daha birçok biçimlere girerek ayartır. Kullarına ettiği muamelede adaletin zerresi bile yoktur. Bu Tanrılara ve yarı Tanrı kahramanlara (hero'lara) değgin efsanelerin hiçbirinde örneğin Perseus ve Theseus'a ait olanlarda insancıl bir özellik ve duygu yoktur. Bu çeşit bir özellik ancak Anadolu ile ilgili efsanelerde görülür. İnsanın insancıl karakterini ortaya koyan mitler arasında Philemon ve Baukis miti dikkate değer.
Syf 69

Tanrılar ulusların sosyal durumunu temsil ederler. Yunanistan'ın Olymposlu Tanrıları da oranın derebeylik çağını gösterir. Birçok ulusların Tanrıları dünyayı yarattıklarını iddia ederler. Zeus ve kızı kızanları hiç o iddiada değillerdir. Onlar kendilerinden önceki Tanrıları bozguna uğratıp altederler. Zeus, Tanrılar Tanrısı olur. Dediği dedik ve kestiği kestik başağadır.
Syf 69

Dünyada hiçbir konu için -Çanakkale'nin küçük bir köşeciğini kaplayan-bu Troya üstüne yazılanlar kadar çok yarı yazılmış değildir. Bu efsane Peloponez'den (Mora Yarımada sından) grien Akha'lar ile Troya halkı arasında ticaret, ve çıkar kaygılarıyla yapılmış olan gerçek bir savaştan doğmadır. Bu savaşın İsa'dan önce on ikinci yüzyılda yapıldığı muhakkak gibidir. Homeros'un llyada'sine göre bu savas Troya krati ihti var Priamovun oğlu Paris tarafından Troya'ya kaçırılan dünya güzeli Helene'yi geri almak için Akhalar tarafından yapılmıştır.

Dünyanın her neresinde bir insan topluluğu kurulduysa bu topluluklar başlangıçta muhakkak matriyarkal idiler. Yani babaların ve erkeklerin değil ama anaların ve kadınların egemen oldukları bir toplum. Çünkü kadınların dünyaya insan doğurdukları, ama erkeklerin çocuk doğurmadıkları görülüyordu. Sebep ile sonuç arasında geçen dokuz ay ise, doğumda erkeğin payını göstermeyecek kadar uzundu. Dünyanın her yanında toplumlar matriyarkal idi. Cenaze namazında anaların adlarının anılıp babalarınkinin anılmaması bu matriyarkal zamandan kalmıştır.