İnsanın bü­tün inkişafını takip eden topyekun bir ilim olan tarih, ilim­lerin temelidir. İbn Haldun'un ilim tasnifine tarihi almayı­şı bundan.

'Tarihin amacı, insanın içtimaı durumunu yani medeni­yeti ve bu medeniyetin icabı olan hadiseleri anlatmak", lbn Haldun'a göre.

“Ha gayret yağmacılar, salaklar, sayın baylar,
Hazların etrafına çöreklenin, şölen var...
Koşun yeriniz hazır,
Baylar, hayat kısadır, yiyin, için eğlenin
Sizlersiniz sahibi bu talihsiz ülkenin Bu millet malınızdır...”

Nedîm’in tabiriyle.
“Yok senin vasfettiğin dilber bu şehr içre Nedim,
Bir peri-sûret, görünmüş, bir hayal olmuş sana.”

İnanmayanların, inananlara sataşmaları kıskançlıklarından. Mü’minlerin saadetini gölgeleyen tek ıstırap, inanmayanlara karşı duyulan merhamet olmalı.

Altınlarını cam karşılığı dağıtan Kızılderiliyi hiçbir zaman gülünç bulmadım. Cam, altından çok daha asil. İsrail peygamberlerinden beri lanetlenmiş bir maden, altın. Adı, tarihin bütün cinayetlerine karışmış. Pıhtılaşmış kan, insan kanı. Cam güzel, çünkü kirli bir mazisi yok. Cam güzel, çünkü kalbi var, kırılıverir.

Hayat bir abesler cangılı. Kimi mukaddes abeslerin, kimi mülevves. İnsanın tek hürriyeti kendini aldatmak. Hiçbir zafer umulanı getirmez, hiçbir bozgun mutlak değildir.

Gideceksin. Tanrılar bile rolünü bitiren aktörler gibi kâh birer birer, kâh hep beraber çekiliyor bu sahneden. Senin zavallı gölgen zaman perdesine belki bir kere bile aksetmeden, oyuna katılmayan bir kukla gibi unutulup gidecek.

Bana hakikati değil, kendini ver. Kendini, yani rüyanı. Olmak istediğin gibi görün, olduğun gibi değil. Zaten nasıl olduğunu, ne olduğunu biliyor musun? Her yalan bir yaratış. Hakikat, kaderin imzasız mektubu.

Kahramanların çamurlaştığını görmek, sokaktaki adam için buruk bir teselli.

Oynamak hoştu ve yaşamları öylesine dopdoluydu ki, umuda gerek duymuyorlar, umudun ne olduğunu unutuyorlardı o sırada.

"İlk yapılması gereken şeyleri hemen yapmazsanız, gerektiği gibi davranmazsanız, gelip sizi kurtaracaklarını ummaya ne hakkınız var."

"Nereye gideceğimizi belki biliyorlar, belki de bilmiyorlardı. Ama nerede olduğumuzu bilmiyorlar; çünkü biz gideceğimiz yere varamadık."

Nasıl aldandığımı kimseye söylemedim. Aslında aldatmak isteyen bendim. Zübükler de işte bu duygumuzdan yararlanıp bizi kandırıyor. Daha doğrusu, biz önce kendimizi kandırıp onları da bizi kandırsınlar diye zorluyoruz. Kendi içimizdeki zübüklükleri biriktirip, birleştirip zorlaya zorlaya zübük yaratıyoruz. Gerçekte zübük biziz, benim, sensin... Karşımıza bir zübük çıkıyorsa, onun zübüklüğünde bizim de bir parçamız var.

- Nasıl olur da sizin gibi bir adam iktidar partisinin içinde tutunamaz? Çok şaşıyorum, anlatılanların yüzdebirine inanmak gerekse, siz şimdi bakan makan olmalıydınız. Hiç değilse bir umum müdür olurdunuz, dedim.
Tıpkı oralıların yerli ağzıyla konuştu:
Ne demezsin... Ankara'ya varmadan biz de öyle bildik kendimizi. Lakin Meclis'e varınca ne görsek... Orda öyle zübükler var ki, hey heey, bizim zübüklüğümüz hiç sökmüyor. Analar ne zübükler doğururmuş kardeşim... Bizim zübüklügümüz orda para etmedi.