Selamlar dostlarım!

Bugün sizlere bahsedeceğim kitap, Akvaryumdaki Tiyatro.

Bu kitapta, Toroslar'da bulunan Balıklı Köy adında, pek kimsenin bilmediği; inanılmaz bir doğaya sahip, balıkların çok sevildiği ve insanların televizyon izlemek yerine akvaryumdaki balıkları izlediği huzur dolu bir köy anlatılıyor.

Martin adında bir İngiliz, şehir hayatından sıkıldığı için köy köy gezerken yolu bu köye düşüyor. Köyü o kadar çok beğeniyor ki buradan ayrılamıyor. Daha sonra İngiltere'deki arkadaşlarına mektuplar yazıyor ve onlar da bu huzur dolu köye gelerek köy halkıyla iç içe yaşamaya başlıyorlar.

Tam bu sıralarda köyün büyük bir sorunu var. Köyde bulunan göl taşmaya başlıyor. İnsanlar ise bu duruma çözüm üretmek yerine çeşitli hikâyeler uyduruyorlar. Gölün taşkınlığı ise her geçen gün daha da artıyor.

Bu sırada köye gelen bir film yönetmeni sayesinde herkesin dikkati çekilecek film projesine yöneliyor. Köylüler, filmde rol alabilmek ve senaryoya bir şeyler katabilmek için büyük heyecan yaşıyorlar.

Derken filmde kendisine sadece arka planda yer bulan Zühtü, dikkatini göle vermeye karar veriyor. Arkadaşı Emine ile birlikte hem akvaryumlarda tutsak yaşayan balıkları özgürlüğüne kavuşturmak hem de köyü kurtarmak için gölün çevresini camla kaplamaya ve tüm akvaryum balıklarını göle bırakmaya karar veriyorlar.

Bu sırada film projesi de iptal oluyor ve onun yerine bir tiyatro gösterisi düzenleniyor. Köyü saran dev akvaryum sayesinde tiyatronun ilk seyircileri de Zühtü ve balıklar oluyor.

Farklı ve oldukça keyifli bir çocuk kitabıydı. Umarım siz de okur ve beğenirsiniz

Sakin olun dedi doktor, bir salgında suçlu aranmaz, herkes kurbandır.

Dikkatli bakmadıkça fark edilmeyen kusurlar, sadece söz edildiğinde gerçekte olduklarından daha kötü görünürdü göze.

...zayıflığımızı belli etmek istemediğimizde iyiyim deyip geçiştiririz ya öyle söylemişti, hatta ölecek durumda olsak bile iyiyim deriz. Kabaca buna yiğitliğe bok sürdürmemek denir. Olayları böyle mantıksızca tersine çevirmek yalnızca insan türüne özgüdür.

Herkes bilir ki, mükemmelliğe giden yol taşlıdır ve erdem de bu yolda her zaman engellerle karşılaşır.

Hatta körlerin içinde yaşadığı karanlığın sonuçta sadece ışığın yokluğu anlamına geldiğini, körlük dediğimiz şeyin, varlıkların ve nesnelerin görünüşünü örtmekle sınırlı kalıp, onların bu kara perdenin ardında el değmemiş halde bırakan bir şey olduğunu da düşünmüştü zaman zaman.

Bir şeylere inanmaya hazır olmadıkça her şeye baştan başlamak zordu.

Her şeyin vakti geldikçe zaten gerçekleştiğini söylemek istemişti herhalde...

"Neyi bekliyorsun Zeze?"
"Gökyüzünden güzeller güzeli bir bulutun geçmesini."

Çoraplar ne illet şeylerdi, insanın işini zorlaştırmaktan başka işe yaramıyorlardı.

Yaşadığımız bu lanetli çağda kim mutlu bir gün ümit edebilir ki?

Zaten her şey geçip gider.

Ne fark ederdi ki zaten? Herkes ölüyordu nasıl olsa; iyisi de kötüsü de, güçlüsü de zayıfı da, hayata dört elle sarılanı da yaşamı aşağılayanı da... Herkes göçüp gidiyordu. Her şey göçüp gidiyordu.

Her yandan yardım isteyen çığlıkların geldiği bu tür sahnelere fazlasıyla tanık olmak, insanın kalbini taşa çeviriyordu.

Siz birine bakarken bile o kişinin ölümün pençesine düşüp yere çöktüğüne tanık oluyordunuz.