Onunla dostluk yapmak zordu. Ama gerçek dostluklar hep zor değil midir zaten? Bana karşı olan arkadaşlığı, birbirimizi sadece hatırlayıp düşünüyor ve bazen özlüyor olmamız yetiyormuş gibi gitgide daha az konuşmaktı, ara sıra buluşarak oturup, yiyip içiyorduk, arkadaşlığımızı sözcüklerle doğrulamaya ihtiyacımız yoktur. Aramızdaki bu sözcük azalması belki de hayatlarımızın örtüşmesi sonucu ortaya çıkıyordu. Ne de olsa insan, birinden sözsüz sinyaller alır ve aynı biçimde ötekine sinyal verir. Yani aralarında sessizlik olan iki insanın arasında olan biteni tahmin etmek gereksizdir. Ne denebilir ki biri veya diğeri ne derse desin her iki tarafın da duymak istediği şey olmayacak. Hiçbir zaman duymak istedikleri şeyi duymayacaklar. Dostluğun ölçüsü sözcükler değildir.

Ama sizin tanrınızın yarattığı dünyanın enkazını şimdi biz kaldırıyoruz.

Yüzü, insanın içinin bir haritası gibidir.

İnsan çocukluğunda belleğinde yer eden bir şeyi asla unutamaz. İnsanoğlu dünyadaki varlığını keşfederken her şeye şaşırır ve bu şaşkınlık belleğin kökünü oluşturur. Ne yazık ki geçen yıllar bu kökü öyle kurutuyor ki, gün geliyor hiçbir şeye şaşmıyor insan.

"Beni sevmek ister miydin?" Ben yanıt vermeyince bana yardımcı olacaktı: "Bilsen, aşka öyle ihtiyacım var ki."

İnsan dediğin henüz çiçeklenmemiş bir tohumda bile yazgısının başlangıcını keşfetmek ister.

Her şeyin iki yüzü vardır, her düşüncenin, her sözcüğün. Hiçbir şey tek anlamlı değildir. Tek anlamlı olan yanılsamadır.

Doğrusunu söylemek gerekirse her dilek bir başkasının dileğinin tekrarıdır. Geçmiş bizden önde, bunu bilin, biz onu izliyoruz.

Yukarıdaki 7 şartın mevcut olduğu anlaşılırsa, bu şahsın hâkimliğe tâyini doğrudur. Şartlar da ya bizzat, ya imtihanla, ya da araştırma ile öğrenilebilir. Resûlullah (s.a.v), Hz. Ali'yi Ye-men'e hâkim tâyin ederken imtihan etmemiştir. Zira Ali'nin du-rumunu biliyordu. Fakat hükmederken nasıl harekette buluna-cağını tenbih etmiştir. Şöyle ki:

"İki hasım huzûruna geldiğinde ikisini de dinlemedik-çe hükmetme." Hz. Ali dedi ki:

'Bu tavsiyeden sonra hüküm vermede güçlük çekmedim."(1) Peygamber (s.a.v), Muaz'ı, Yemen tarafına Vâli tâyin ederken imtihan etmiştir.

Yapan bendim ama yaptıklarıma yabancıydım.

Hiçbir yere varmadan, hiçbir şeyi anlamadan, sayısız sorunun kafamda birbirleriyle yarıştığı kendimi geride bırakarak, hayatın dışında, var olma olasılığını kaybetmiş bir hâlde ve hâlâ durmadan düşünüp, durmadan hissederek...

Konuşmak hep tökezlemekten, kaybolmaktan, yoldan sapmaktan, çıkmaz sokaklara girmekten ibaret. Dinlemek ise dosdoğru, dolambaçsız.

Düştüğünüz yer bir çukur olsa, geri tırmanabilirsiniz belki. Ancak bir kez ayağınız kayıp da uçurumdan düşmeye başlarsanız, hayata tekrar dönebilmek imkânsız. Düşüşe son verebilecek tek şey ölüm. Yine de ölene kadar yaşamaya devam etmek zorundasınız.

Ölüm, zamanın durup mekânın içinde geriye bir tek senin kalman gibi bir şey mi? Mekânın ve kendinin yok olup, sadece zamanın akması gibi bir şey mi?

"Ölümün araya mesafe koyduklarıyla, yaşamın araya mesafe koydukları, yaşamın yakınlaştırdıklarıyla, ölümün yakınlaştırdıkları..."