Tuhaftır yaşam, acımasız mantığın faydasız bir amaca yönelik gizemli düzeni.

Hiçbir sınır, hiçbir inanç, hiçbir korku tanımayan ama kendi kendiyle kör bir mücadele içine giren bir ruhun akıl almaz gizemini gördüm.

Sanırım günahlarımdan ötürü, kendi manevi özüme bakmak gibi çetin bir sınavdan geçmek zorundaydım.

Idam cezası varken otuz senedir devam eden terör olaylarını önlemekte faydası olmayan bir müeyyidenin, yeniden getirilince terörü bitireceğini iddia etmek aklın ve mantığın alacağı bir şey değildir. Umarım yetkililer bu konuda aklıselim ile düşünüp karar verirler.

12 Eylül döneminde yapılan bu infazlar, infazı onaylayanların beyanları nedeniyle milletin vicdanını kanatmıştır. Devlet başkanı koltuğunu işgal eden darbe önderi generalin, bu idamları savunurken, "Ne yapalım, asmayalım da besleyelim mi?" veya "Biz idamları adaletli yaptık, solcu birisini idam ederken hemen karşısına sağcı birisini de idam ederek dengeyi koruduk!" gibi saçma ve adalete aykırı söylemleri, zaten suçlulukları kuşkulu olan bu kişilere verilen idamların meşru-luğunu da tartışılır hale getirmiştir.

Aradan kısa bir süre geçmeden solcu Necdet Adalı'ya karşılık olarak denge sağlansın diye idam edilen ülkücü Mustafa Pehlivanoğlu'nun suçsuzluğu da konuşulmaya başlanmıştı. Yani denge gözetme uğruna bir vahşet gerçekleştirilmişti.

Ben, Mustafa Pehlivanoğlu ve onun gibi idam edilen birçok sağcı ve solcu gencin, eğer idam edilmeselerdi bu günlerde suçsuzluklarının meydana çıkabileceğine, yeniden yargılanabileceklerine ve belki de özgürlüklerine kavuşabileceklerine gönülden inanıyorum. Fakat bu saatten sonra suçsuzlukları meydana çıkarılsa bile, yaşanan idam olaylarının telafisi olmadığı için vicdanların daha çok kanayacağını düşünüyorum...

Sonra o kadar ilerledim ki, nasıl geriye döneceğimi kestiremedim.

Yaradılıştan gelen gücünüze, inanç ve bağlılık kabiliyetinize sığınmalısınız.

Bizimki daha kötüye gitmesin diye, kendilerine ait o güzel dünyalarında kalmalarına yardımcı olmalıyız kadınların.

Aşırı bir keder bile sonunda şiddete dönüşebilirdi; fakat genelde hissizlik ve kayıtsızlığa dönüşür...

Sanki size bir rüyayı anlatmaya çalışıyorum; boşuna çabalıyorum, çünkü rüyaya ilişkin hiçbir şey, rüya hissini, çalkantılı bir isyan mücadelesiyle iç içe geçmiş o anlamsız, şaşırtıcı ve sersemletici, rüyaların özü olan o tutsak düşme hissini aktaramaz...

Yalandan nefret eder, tiksinirim ve tahammül edemem. Geri kalanlardan daha düzgün biri olduğumdan değil, sadece yalan beni korkuttuğu için. Yalanda pis bir ölüm kokusu vardır.

Senin gücün, diğerlerinin zayıflığından kaynaklanan bir tesadüftür sadece.

Yarın şafak onları aynı çiyle nemlendirecek, ölü beden ve paslı çelik aynı terle pırıldayacak pırıl pırıl. Yarın siyah kuşlar gelecek.

Ancak bu alıp götüren hızla yaşamaya katlanabilir insan.

Bir yıkılışın öldüresiye ağırlığı var omuzlarında, kime, nereye sarılacaklarını bilmiyorlar, kendilerine inanacak, güvenecek ilk insanın kollarına atılmaya hazır onlar.

Savaşa güvenmişlerdi hepsi, savaştan bir erkek olarak çıkacaklarını ve savaşın onlara bir aile reisinin ve bir eski muharibin tartışılmaz haklarını kazandıracağını ummuşlardı; bu, bir bilinmedik dinin alışılmış, vazgeçilmez töresiydi sanki.