Kendilerini, yıkılışlarının kesin ve çaresiz olduğuna inandırmak istiyorlar daha çok, böylesi çok daha az gurur kırıcı.

Yenilgimizi rastlantıların ürünü saymaktan vazgeçmek zorundayız.

Umudunuzu kaybetmeyiniz! Çünkü umutsuzluk, yalnızca Tanrı'nın lütfuna karşı işlenmiş affedilmez bir günah değildir. İnanç sahibi olmayanlarınız bile kabul ederler ki umutsuzluk insanoğlunun kendine karşı hazırlayabileceği suikastların en korkuncudur; umutsuzluk manevi bir intihardır.

Sahip olma tutkuları korkunç bir hastalık gibi.

Aşklarımı ne yaptım ben? Bana, "Sen bizi yeteri kadar sevmiyorsun," dediler. Yendiler beni, yumuşak özsuyla dolu taptaze filizimi kopardılar,

Cesur olmak için, yapacağı bir şeyler olması gerek insanın; yoksa düşte yaşarsın. Bizim gibi. Yapacağımız hiçbir şey yok artık bizim, hatta ekmeğimizi kazanamayız. Yokuz biz, hiçiz. Onun için düş görüyoruz yalnızca. Alçaksak, düşümüzde alçağız. Bize bir şey ver, yapacak bir şey, bir iş, nasıl uyanacağımızı görürsün.

Aç bir insan çok kolay inandırılabilir.

"Çadır bezine uzanmama izin verirseniz battaniyemi paylaşırım sizinle," diyor. Lambert'le Moûlu soğuk gözlerle saygısız yabancıya bakıyorlar. Lambert, "Yer yok," diyor. Moûlu, daha yumuşak, anlatıyor, "Burada, arkadaşlar, kendi kendimize yatmak istiyoruz," diyor. Gülümseme kayboluyor, gece yutuyor gülümsemeyi. İşte, büyük toplumun içinde bir küçük toplum şekillendi bile, rastlantının yaptığı bir küçük toplum, dostluktan, gerçek dayanışmadan yoksun ama buna karşın şimdiden başka insanlara, kendi içindekilerden başka insanlara kapalı bir toplum.

Sevgili Müzeyyen,
Ortada derin bir tutku falan yok. Ev aleti konforunda proleterya, pürüzsüz burjuvazi edebiyatı. Hepsi bu kadar.

"Zor olacak," diyor Schneider. Brunet, kaşlarını kaldırıyor, bekliyor. Schneider, "Zor olacak," diyor tekrar. "Hangisi zor olacak?" "Bize bir bilinç kazandırmak. Çok zor olacak. Bir sınıf değiliz biz. Düpedüz bir sürü yalnızca."

Brunet, onun sivil yaşamında ne iş yapabileceğini düşünüyor. Küçük esnaf? Bir küçük memur? Her neyse, orta sınıf kesinlikle. Bunun gibi yüz binlercesi var Fransa'da. En ufak bir görev ve sorumluluk duygusu taşımayan, kişilikten ve iradeden yoksun yüz binlerce insan. Demir bir pençe gerek bunlara, demir bir otorite.

Ölümün, yaşamın gerçek ve gizli nedeni olduğuna karar verdim; yaşamanın imkânsızlığını ispat etmek için ölüyorum; gözlerim, dünyayı bütün ışıklarıyla söndürecek ve onu sonsuzluğa dek kapayacak, örtecek

"Her şey silinir ama her şey yeniden başlamaz."

Onu benden ayıran bu dev kabuğu kırabilmek için, onun geleceğinden öte bir gelecek arzulamamak, onun yarın son kez göreceği güneşten başka bir güneşi istememek gerek; onunla aynı zaman akışı içinde, aynı dakikaları yaşamak için, aynı ölümle ölmeyi arzulamak gerek onunla.

beni mahvedeceksin!
bazı şarkılar insanın denk geldiği zamanı hiç bırakmaz, bazıları ise insanı yıkmaz, yığılıp kaldığı yere isim verir.

Tu vas me détruire
https://open.spotify.com/intl-tr/track/2QNtAulailGuK0iL1lN8C0?si=7319081cab1e4aa8