Alıntı (Sayfa: 119-120)
Şiir: Bir Şey

I

Bir şey ki hava gibi ekmek gibi su gibi
Lâzım insana lâzım onsuz yaşanılmıyor
Ana baba gibi dost gibi yavuklu gibi
Kalp titremeden göz yaşarmadan anılmıyor.

Bir şey ki sözümüzden memleket kadar aziz
Aşk ettiğimiz kendimize dert ettiğimiz
Adını çocuklarımıza bellettiğimiz
Bir şey ki artık hasretine dayanılmıyor.

II

Bir şey daha var yürekler acısı
Utandırır insanı düşündürür
Öylesine başka bir kalp ağrısı
Alır beni tâ Bursa'ya götürür.

Yeşil Bursa'da konuk bir garip kuş
Otur denmiş oracıkta oturmuş
Tâ yüreğinden bir türkü tutturmuş
Ne güzel şey dünyada hür olmak hür

Benerci Cokond Varan Üç Bedrettin
Hey kahpe felek ne oyunlar ettin
En yavuz evlâdı bu memleketin
Nâzım ağbey hapislerde çürür.

🎯 Vatan hasreti, özgürlük özlemi ve Nâzım Hikmet'e selam… “Ne güzel şey dünyada hür olmak hür” – unutulmaz dize.

...kurmak istediğim dünya, senin yüzünden yıkılıyor;
bütün oyunlar anlamını kaybediyor.

Şunu bil ki kötü akıbet dış dünyası itibariyle istikamet üzere,iç dünyası itibariyle de salah üzere bulunan kimse için geçerli değildir.**Kötü son,ancak aslında bozuk olan veya büyük günahlarda ısrarcı davranan, büyük günahları işlemeye cüretkarca atılan kimseler için geçerlidir.**

Bir varlık kavram olarak çıkıyorsun karşıma. Yaşanırken düşünülmesi ve düşü­nürken yaşanması gereken bir mesele olmak istiyorsun.

Gönlümün rüzgarına kapılıp gidiyorum. Bunun dışında, bulanık hayaller var kafamda.

...beni şimdiye kadar otuz yedinci sayfaya kadar okudular, sıkılıp ellerinden bıraktılar, o sayfam açık öylece kaldım, o sayfada sarardım.

...beni he­men anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldük­ten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mec­burum, ben Van Gogh'un resmi değilim, öldükten sonra beni müzeye koyamazsınız..

Ne var ki albayım, oyuncular, hayatları içinde anlaşıl­ mak ve beğenilmek ve büyük kütlenin ilgisini görmek zorun­dadırlar. Hiçbir oyuncu, ömrünü tavan arasında geçiremez.

"Her geçen gün yeni suçlar öğreniyor insan. Okudukça, düşündükçe, yeni in­sanlar tanıdıkça sadece günahlarının arttığını hissediyor."

"Üzülme," dedi Sev­gi. Bazı güzellikler herkesle paylaşılamazdı. "Kimse senin gi­bi hissedemez," dedi.

(...) beynin ve kalbin çalışmayı sürdürdükçe ruhsuz da varlığını sürdürebilirsin. Ama artık hiçbir benlik duygun, hafızan... hiçbir şeyin olmaz. Düzelme şansın sıfırdır. Sadece var olursun. Boş bir kabuk gibi. Ve ruhun da ebediyen gider... kaybolur.

Ben kimim ki kaderin çağrısını reddedeyim?

Birileri olsun ki, bütün mutluluklarını çekip alsınlar, sülük gibi.

Darmadağın olmayı kaldıracak halim yok. Kendimi toparlamalıyım...