Öğretmenler artık rol modeli, kanaat önderi olarak aramızda değil.Acilen ve de bir lider olarak geri dönmeleri gerekiyor
.

Alıntı (Sayfa: 91)
Şiir: Yağmur Yağıyordu

Yağmur yağıyordu Paris kaldırımlarına;
Seni düşünüyordum penceremde!
(Penceremiz olabilirdi!)

Yağmuru sevmediğin geldi aklıma.
Bulutlar da hatırlamış olacaklar ki
Yağmurda üzüldüğünü,
Sağnak durdu birdenbire; Güneş açtı.

Yüzün güldü mü bilmem,
İstanbul'daki pencerende.

🎯 Uzakta sevdiğini düşünmek… Yağmurun bile ona göre şekil alması. Hasretin en yalın hali.

Alıntı (Sayfa: 88)
Şiir: Anarşi

Ne başın haberi vardır ayaktan,
Ne elin güzden, ne burnun kulaktan.
Her biri yabancı bir dil konuşur,
Hepsi kendi âleminde sarhoştur.

Ne olmayacak şeyler istiyorlar!
Bu çocuklara laf anlatmak ne zor!
Okyanusta her zaman fırtına var;
Güneş dalga dalga parçalanıyor.

🎯 İnsanın kendi içindeki kaosu, organların bile birbirine yabancılaştığı bir anarşi olarak yorumlamak… Dâhice.

Alıntı (Sayfa: 77)
Şiir: Beni Kıskanan Ölüler

Nedir ki, bir kurt gibi yer
Sizi her an için için,
Ey hâtırası benim için
Daima aziz ölüler?

Ardında saklandığınız
Eşyaya sinmiş o gizli
Bakışlarınızdan belli
Günümü kıskandığınız.

Gün benim olmuş ne çıkar,
Ne çıkar kıskanç ölüler,
Benim için açsa da güller;
Bana da bir gün ölmek var.

🎯 Ölülerin bile kıskanabileceği fikri… Ve “bana da bir gün ölmek var” gerçeği. Çarpıcı ve orijinal.

Alıntı (Sayfa: 71)
Şiir: Hâtıralar

Bu tatsız akşam saatinde,
Görünmez kanatlarınızla,
Cama vurmayın hâtıralar.

Sessizliğine doymadığım
O eski saatleri, yeni
Baştan kurmayın hâtıralar.

Suda yıldızlara uyumak,
Siz de uzaktan, bir çakıp bir
Sönüp durmayın hâtıralar.

Bu tatsız akşam saatinde,
Başımda pervaneler gibi
Dönüp durmayın hâtıralar…

🎯 Hâtıraların insanı sardığı, bunalttığı anlar. “Cama vurmayın” yakarışı yürek burkuyor.

Alıntı (Sayfa: 62)
Şiir: Güneşe Âşık Çocuk

Camlar arkasında görünen çocuk,
Eliyle güneşi gösterir durur.

Camlar arkasında düşünen çocuk,
Hırsından, camlara yumruk savurur.

Camlar arkasında bekleyen çocuk,
Üç mevsim, güneşin seyrine dalar;
Ve kışın güneşi özleyen çocuk,
Diliyle, buğulu camları yalar.

Güneşe kavuşabilmek için çocuk,
Gündüzün boş yere çırpınır durur.
Nihayet, nihayet geceleyin çocuk,
Koynunda güneşle beraber uyur.

🎯 Ulaşılamayana duyulan özlem. Çocuk masumiyetiyle örülmüş bir metafor şaheseri.

Alıntı (Sayfa: 58)
Şiir: Kar ve Hâtıralar

Kar yağıyor, yine kar, yine mahşer gibi kar.
Sanki güller içinde gülen taze kadınlar,
Bana beyaz buseler, beyaz buseler yollar;
Sanki güller içinde gülen taze kadınlar.

Bir rüya görür gibi gözümde sevinçler var.
Beyaz bir sükût işte: kar yağıyor, kar, kar, kar;
Sanırım ki uçuyor gözümde hâtıralar.
Beyaz bir sükût işte: kar yağıyor, kar, kar, kar…

🎯 Kar yağarken hâtıraların uçuşması. Melankolinin en şiirsel hali.

Alıntı (Sayfa: 54)
Şiir: Bir Kapı Açıp Gitsem

Ben bu dünyaya yanlış gelmiş olacağım ben,
Ben öyle her insandan, o kadar uzağım ben.
Yine bu gözlerimdir okşanacak şey arar,
Yoksa içimde başka bir dünya hasreti var.

Uyanır gibi birden bir korkulu rüyadan,
– O içimden sevdiğim, benim olan dünyadan –
Bir ses bana: “Gel!” dese, ben o sesi işitsem;
Kimsecikler duymadan bir kapı açıp gitsem!

🎯 “Ben bu dünyaya yanlış gelmiş olacağım ben” – Aidiyetsizliğin, yabancılığın en vurucu ifadesi

"Kötü öğrettiler bize matematiği; temel kavramları aşılayama­dılar." (S.222)

Alıntı (Sayfa: 50)
Şiir: Uykusuzluk

O kadar korkarım ki uykum kaçtığı gece,
Sanırım bir çöldeyim, gözlerimde susuzluk.
Hafiften serpilmeye başlayıp da gittikçe
Artarak tufan olan yağmurdur uykusuzluk.

Bir canım sıkılır ki uykum kaçtığı gece,
Sanırım ağlamakta başucumda bir çocuk.
Saatlerin yerine hafızam işleyince,
Yatağımda kıvranır dururum benzim uçuk.

Bu zalim uykusuzluk – yolumu kesen haydut –
İçimde bir çığlıktır, dudaklarımda sükût.
Dilsiz karanlıklarda beliren uykusuzluk.

İçimden dışarıya akseden bir yangındır.
Bana yalnızlığımı sezdiren uykusuzluk,
Koynumda boşluğunu duyduğum bir kadındır.

🎯 Uykusuzluğu bu kadar güzel anlatan başka bir şiir var mı? “Koynumda boşluğunu duyduğum bir kadın”…

Alıntı (Sayfa: 49)
Şiir: Yatak

Her gün aynı sabırla dönüşünü bekleyen
Yatağının açılmış kollarına koş çabuk.
Ey her sabah kahraman, her akşam mağlûp çocuk
Senin için göğsünü rüyayla çiçekleyen
Yatağının açılmış kollarına koş çabuk.

Ne mutludur geceler hem sana hem de ona.
Pek zalim bir gündüzün hâtırasından irak,
Dertleşir ve sevişir gibi fısıldaşarak,
Uykuyu bırakınız, buse gibi en sona;
Pek zalim bir gündüzün hâtırasından irak!

🎯 Yatağın kollarına koşmak… Gündüzün yorgunluğundan geceye sığınmak.

Alıntı (Sayfa: 45)
Şiir: Ömrümde Sükût

Çıngıraksız, rehbersiz deve kervanı nasıl,
İpekli mallarını kimseye göstermeden,
Sonu gelmez kumlara uzanırsa muttasıl,
Ömrüm öyle esrarlı geçecek ses vermeden.

Ve böylece bu ömür, bu ömür her dakika,
Bir buz parçası gibi kendinden eriyecek.
Semada yıldızlardan, yerde kurtlardan başka,
Yaşayıp öldüğümü kimseler bilmeyecek!

🎯 Sessiz, iz bırakmadan geçen bir ömrün hüznü. Herkesin içinden geçen.

Hayatta ben en çok babamı sevdim ✨ Can Yücel

#CanYücel #CanBaba #TürkEdebiyatı #ŞiirSokakta #EdebiyatDüşünürleri

"Dünya işleriyle biraz fazla uğraşıyorum, değil mi?" (S.221)