Alıntı (Sayfa: 112)
Şiir: Yadigâr

Artık ne kürk, ne post isterim
Başım hoş değil devran ile.

En gerçeğinden dost isterim
Gelsin elinde derman ile.

Gel, benden dinle âh ü zârı,
Adem babanın yadigârı,
Issız sahilde akşamları,
Dertleşen benim umman ile.

🎯 Zenginlik değil, gerçek dost isteyen bir yürek. “Adem babanın yadigârı” – insanlığın ortak mirası hüzün.

Alıntı (Sayfa: 107)
Şiir: Mangal Başında

Öyle dalmışım ki mangal başında!
Yaz gelmiş, İstanbul'dayım;
Karpuz yüklü mavnalar geçer
Köprü altından
Ağustos akşamları.
Müvezzi bağrışır bermutat,
Yıllanmış iskelede.

Ne çabuk açıldı Boğaz'a
Demin kalkan vapur!

Bu tren düdüğü
Olsa olsa Sirkeci'den!
Havayı birdenbire saran
Çam kokusundan bilirim
Adalardan geliyor
Sarayburnu'nu dönen vapur;

Sevgilim çıkacak bu vapurdan!

🎯 İstanbul’u, beklemeyi, hasreti ve umudu bir mangal başında anlatabilmek… “Sevgilim çıkacak bu vapurdan!” – mükemmel bir final.

Alıntı (Sayfa: 103)
Şiir: Böyle İşte

Hava güzel diye açsam pencereyi,
Sen misin açan? Yağmur yağmaya başlar.

Bir kadın mı gülümser karşı balkonda?
Kendime sanıp baksam kadın kaybolur.

Ne hoş kokuyor değil mi şu çiçekler?
Uçmuştur kokusu koparmak istesem!

Yemişler mi sarkıyor komşu dallardan?
Elimi uzatsam yemişten eser yok.

Herkes rakı içer, az çok neşelenir;
Bense her içişimde efkârlanırım.

Nerden, nasıl bindim Yarab bu gemiye?
Hangi denize çıksam fırtına kopar.

🎯 Hayatın cilveleri… Her güzelliğin bir hüznü, her neşenin bir karşılığı. “Nerden, nasıl bindim Yarab bu gemiye?” – hepimizin sorusu.

Alıntı (Sayfa: 101)
Şiir: Delilere Selâm

Şen deliler, tınmaz deliler!
Size imrendiğim oluyor,
Olan biteni düşündükçe.

Öğrenmek, öğretmek isterdim,
Yağmur bakışlı insanlara,
Sırrını gülümsemenizin!

Ne güzel geçiyor gününüz,
Çektiklerimizden bihaber,
Hülyanız hakikatmiş gibi.

Mademki öyle sanırsınız,
Doğrudur sen Acem şahısın,
Sen Cengiz Han, sen de Timurlenk.

Çok daha ferah olmalıdır,
Cinnet dedikleri o cennet,
Şu akıl zindanlarımızdan!

🎯 Deliliği bir cennet, aklı ise zindan olarak gören cesur bir bakış. “Şu akıl zindanlarımızdan” – unutulmaz.

Alıntı (Sayfa: 99-101)
Şiir: Ben Ölecek Adam Değilim

Kapımı çalıp durma ölüm, açmam;
Ben ölecek adam değilim.

Alıştım bir kere gökyüzüne;
Bunca yıllık yoldaşımdır bulutlar.
Sıkılırım,
Kuşlar cıvıldamasa dallarında,
Yemişlerine doymadığım ağaçların,
Yağmur mu yağıyor,
Güneş mi var,
Farketmeliyim
Baktığım pencereden.

Deniz görünmeli akşam balkona.
Tamamlamalı manzarayı
Karlı dağlarla sürülmüş tarlalar.
Ekmekten ölmem doğrusu,
Nimet bildiğim;
Sudan geçemem,
Tuzludur teneffüs ettiğim hava.
Ya nasıl dururum olduğum yerde,
Öyle upuzun yatmış,
İki elim yanıma getirilmiş,
Hareketsiz,
Sükûta râm olmuş;
Sanki devrilmiş bir heykel?

Ellerim ne der sonra bana?
Soğumuş kalbime ne cevap veririm?
Utanmaz mıyım ayaklarımdan?

Kalkmalıyım,
Dolaşmalıyım,
Sokaklarda, parklarda.
El sallamalıyım
Giden trenlere, kalkan vapurlara.

Kapımı çalıp durma ölüm, açmam;
Ben ölecek adam değilim.

🎯 Hayata tutunmanın, yaşama sevincinin destanı. “Ben ölecek adam değilim” – isyan ve umut aynı anda.

Hepimizin üzerinde düşünmesi gereken bir konu... İyi mühendis ve hekim çıkartıyoruz, ne var ki kültürel üretimimizde ciddi bir artış yok. Bizim artık buna odaklanmamız lazım. Sinemacı, tiyatrocu, müzisyen yetiştirmenin yollarını bulmalıyız.

Alıntı (Sayfa: 96-97)
Şiir: Kış Güneşi

Böyle hepimiz birden bu güneşte,
Ne güzel ısınıyoruz değil mi?
Ağaçlar, çalılar, taşlar, tümsekler…

İhya eden, şad eden bu güneşte,
Gölgenizden ayırmayın gölgemi;
Birbirlerine yabancı değiller.

Yeryüzünde hemşeri bildim sizi;
Günümü aranızda geçiririm;
Gurbet yok benim için ölümden gayri.

Anlarım beni yâd ettiğinizi,
Kendiliğinden ısınınca kabrim,
Güneş çıktığı zaman kış günleri.

🎯 Ölümden sonra bile güneşle ısınan bir kabir… Ve “gurbet yok benim için ölümden gayri” – derin ve dokunaklı.

Alıntı (Sayfa: 94)
Şiir: Hâtırası Yeter

Yattın mı yalnızlık;
Yolculuk sanırsın
Issız deniz dibi.

Kalksan kalabalık;
Ormanda ağaçsın,
Bir gölge sahibi.

Duy rüzgârı dal dal,
Her yaprağında gün;
Çiçek aç, yemiş ver.

Gerçek yahut masal,
Güzel geçsin ömrün;
Hâtırası yeter.

🎯 Yalnızlığın iki yüzü: yatınca deniz dibi, kalkınca ormanda bir ağaç… Ve “hâtırası yeter” inceliği.

Kabiliyetleri tespit eden, çocuklar ona göre yetiştiren bir sistem kurmamız gerekiyor. Hiçbir toplum yetenekli çocuklarını harcayacak yüksek sahip değildir.

Öğretmenler artık rol modeli, kanaat önderi olarak aramızda değil.Acilen ve de bir lider olarak geri dönmeleri gerekiyor
.

Alıntı (Sayfa: 91)
Şiir: Yağmur Yağıyordu

Yağmur yağıyordu Paris kaldırımlarına;
Seni düşünüyordum penceremde!
(Penceremiz olabilirdi!)

Yağmuru sevmediğin geldi aklıma.
Bulutlar da hatırlamış olacaklar ki
Yağmurda üzüldüğünü,
Sağnak durdu birdenbire; Güneş açtı.

Yüzün güldü mü bilmem,
İstanbul'daki pencerende.

🎯 Uzakta sevdiğini düşünmek… Yağmurun bile ona göre şekil alması. Hasretin en yalın hali.

Alıntı (Sayfa: 88)
Şiir: Anarşi

Ne başın haberi vardır ayaktan,
Ne elin güzden, ne burnun kulaktan.
Her biri yabancı bir dil konuşur,
Hepsi kendi âleminde sarhoştur.

Ne olmayacak şeyler istiyorlar!
Bu çocuklara laf anlatmak ne zor!
Okyanusta her zaman fırtına var;
Güneş dalga dalga parçalanıyor.

🎯 İnsanın kendi içindeki kaosu, organların bile birbirine yabancılaştığı bir anarşi olarak yorumlamak… Dâhice.

Alıntı (Sayfa: 77)
Şiir: Beni Kıskanan Ölüler

Nedir ki, bir kurt gibi yer
Sizi her an için için,
Ey hâtırası benim için
Daima aziz ölüler?

Ardında saklandığınız
Eşyaya sinmiş o gizli
Bakışlarınızdan belli
Günümü kıskandığınız.

Gün benim olmuş ne çıkar,
Ne çıkar kıskanç ölüler,
Benim için açsa da güller;
Bana da bir gün ölmek var.

🎯 Ölülerin bile kıskanabileceği fikri… Ve “bana da bir gün ölmek var” gerçeği. Çarpıcı ve orijinal.

Alıntı (Sayfa: 71)
Şiir: Hâtıralar

Bu tatsız akşam saatinde,
Görünmez kanatlarınızla,
Cama vurmayın hâtıralar.

Sessizliğine doymadığım
O eski saatleri, yeni
Baştan kurmayın hâtıralar.

Suda yıldızlara uyumak,
Siz de uzaktan, bir çakıp bir
Sönüp durmayın hâtıralar.

Bu tatsız akşam saatinde,
Başımda pervaneler gibi
Dönüp durmayın hâtıralar…

🎯 Hâtıraların insanı sardığı, bunalttığı anlar. “Cama vurmayın” yakarışı yürek burkuyor.

Alıntı (Sayfa: 62)
Şiir: Güneşe Âşık Çocuk

Camlar arkasında görünen çocuk,
Eliyle güneşi gösterir durur.

Camlar arkasında düşünen çocuk,
Hırsından, camlara yumruk savurur.

Camlar arkasında bekleyen çocuk,
Üç mevsim, güneşin seyrine dalar;
Ve kışın güneşi özleyen çocuk,
Diliyle, buğulu camları yalar.

Güneşe kavuşabilmek için çocuk,
Gündüzün boş yere çırpınır durur.
Nihayet, nihayet geceleyin çocuk,
Koynunda güneşle beraber uyur.

🎯 Ulaşılamayana duyulan özlem. Çocuk masumiyetiyle örülmüş bir metafor şaheseri.