Kendi kendine düşünebilen bir şeye, beyninin nerede saklı olduğu-nu göremiyorsan, güvenme.

Aslında tutsakları içeride tutmak için duvarlara ve denize ihtiyaçları yok. Çünkü zaten hepsi kendi kafalarının içinde kısılmış durumdalar, neşeli tek bir şey düşünebilecek durumda değiller. Çoğu birkaç haftada çıldırıyor.

İnsanlar her türlü konuşacaksa bırakın bari başarınızı konuşsunlar.

Selamlar Dostlarım,

Bugün sizlere Zirve Ötesi serisinin ikinci kitabı olan Ateşten Tezahürat kitabından bahsedeceğim.

Bu serideki karakterler birbirlerine inanılmaz güçlü bağlarla bağlı arkadaşlar. İlk kitapta İklim ve Karza'nın hikâyesini okumuştuk, şimdi ise benim favori karakterlerim olan Sonat ve Tamay'ın hikâyesini okuyoruz.

Tamay, bir amigo kız takımının kaptanı. Ailesinin ona yeterince ilgi göstermemesinden ve erkeklerle olan ilişkilerinin uzun soluklu olmamasından yakınan; oldukça özgüvenli, kendini iyi tanıyan bir kız. Sonat ise buz pateniyle uğraşan, ancak spor dışında yaşadığı bir sakatlığın ardından buz patenine geri dönmekte zorlanan bir genç. Tamay'ı ilk gördüğü anda âşık olan Sonat; centilmenliği, kibarlığı ve sevdikleri hakkında her şeyi bilip onların hayatını kolaylaştırmaya çalışmasıyla gerçekten müthiş biri. (Biraz Sonat hayranıyım, kusura bakmayın. 😅)

Sonat ve Tamay'ın ilişkisi başlangıçta sahte bir ilişki olarak başlıyor. Çünkü Tamay, insanlara uzun süreli bir ilişki yürütebildiğini göstermek isterken; Sonat da sosyal ortamlara geri dönmeyi ve hayatındaki ilk ilişki deneyimini yaşamayı hedefliyor. Bakalım bu sahte ilişki ne kadar sürecek?

Ben bu kitaba bayıldım. Hatta serideki en sevdiğim kitap oldu. Kendim yazsam muhtemelen böyle bir hikâye yazardım. Kitabı okurken sık sık gülümseyip kahkahalar attım. Tamay'ın bir blog sayfasının olması ve oradaki yazıları okumak da çok hoşuma gitti. Karakterler arasındaki dostluk, spor hayatı ve romantizm oldukça başarılı bir şekilde anlatılmış. Son derece eğlenceli ve akıcı bir kitap olmuş.

Umarım siz de okur ve beğenirsiniz. 📚💜✨

Alıntı (Sayfa: 115)
Şiir: Nar

Nasıl acıkırsa susarsa insan
Öyle sevdim bir memleket kızını
Bir şey bu aşkın artırdı hızını
Aramıza dağlar deryalar koyan

Benim ayrılmayan tuttuğu yoldan
Aşk ile gerçek eden her masalı
Yandıkça daha gür yeşeren çalı
Budur bu aşk beni ayakta tutan

Ben aşkın ağaçta çatlattığı nar
Koparacaksan gel kopar güzelim
Dal dayansa bile yamandır hâlim
Yaprak-yemiş farkı gözetmez rüzgâr.

🎯 Aşk uğruna yanmayı, paramparça olmayı göze alan bir yürek. “Ben aşkın ağaçta çatlattığı nar” – çarpıcı bir benzetme.

Alıntı (Sayfa: 113)
Şiir: Fikr-i Sabit

Ne bileyim ben
Kimdi Amerika'yı keşfeden
Ne eder beş kere beş
Güneyden mi kuzeyden mi doğardı güneş
Kaçıncı padişahtı Yavuz
Aylardan Nisan mı yoksa Temmuz
Ne bileyim nereye gider turnalar
Şeftali ne zaman çıkar

Bahçemde gül açmış ya karanfil
Umurumda değil
Sabahlaradek kadeh elde
Aklım fikrim o güzelde.

🎯 Bilgi gösterişine inat, sadece sevdiğini düşünen bir adam. “Aklım fikrim o güzelde” – sade, samimi ve vurucu.

Alıntı (Sayfa: 112)
Şiir: Yadigâr

Artık ne kürk, ne post isterim
Başım hoş değil devran ile.

En gerçeğinden dost isterim
Gelsin elinde derman ile.

Gel, benden dinle âh ü zârı,
Adem babanın yadigârı,
Issız sahilde akşamları,
Dertleşen benim umman ile.

🎯 Zenginlik değil, gerçek dost isteyen bir yürek. “Adem babanın yadigârı” – insanlığın ortak mirası hüzün.

Alıntı (Sayfa: 107)
Şiir: Mangal Başında

Öyle dalmışım ki mangal başında!
Yaz gelmiş, İstanbul'dayım;
Karpuz yüklü mavnalar geçer
Köprü altından
Ağustos akşamları.
Müvezzi bağrışır bermutat,
Yıllanmış iskelede.

Ne çabuk açıldı Boğaz'a
Demin kalkan vapur!

Bu tren düdüğü
Olsa olsa Sirkeci'den!
Havayı birdenbire saran
Çam kokusundan bilirim
Adalardan geliyor
Sarayburnu'nu dönen vapur;

Sevgilim çıkacak bu vapurdan!

🎯 İstanbul’u, beklemeyi, hasreti ve umudu bir mangal başında anlatabilmek… “Sevgilim çıkacak bu vapurdan!” – mükemmel bir final.

Alıntı (Sayfa: 103)
Şiir: Böyle İşte

Hava güzel diye açsam pencereyi,
Sen misin açan? Yağmur yağmaya başlar.

Bir kadın mı gülümser karşı balkonda?
Kendime sanıp baksam kadın kaybolur.

Ne hoş kokuyor değil mi şu çiçekler?
Uçmuştur kokusu koparmak istesem!

Yemişler mi sarkıyor komşu dallardan?
Elimi uzatsam yemişten eser yok.

Herkes rakı içer, az çok neşelenir;
Bense her içişimde efkârlanırım.

Nerden, nasıl bindim Yarab bu gemiye?
Hangi denize çıksam fırtına kopar.

🎯 Hayatın cilveleri… Her güzelliğin bir hüznü, her neşenin bir karşılığı. “Nerden, nasıl bindim Yarab bu gemiye?” – hepimizin sorusu.

Alıntı (Sayfa: 101)
Şiir: Delilere Selâm

Şen deliler, tınmaz deliler!
Size imrendiğim oluyor,
Olan biteni düşündükçe.

Öğrenmek, öğretmek isterdim,
Yağmur bakışlı insanlara,
Sırrını gülümsemenizin!

Ne güzel geçiyor gününüz,
Çektiklerimizden bihaber,
Hülyanız hakikatmiş gibi.

Mademki öyle sanırsınız,
Doğrudur sen Acem şahısın,
Sen Cengiz Han, sen de Timurlenk.

Çok daha ferah olmalıdır,
Cinnet dedikleri o cennet,
Şu akıl zindanlarımızdan!

🎯 Deliliği bir cennet, aklı ise zindan olarak gören cesur bir bakış. “Şu akıl zindanlarımızdan” – unutulmaz.

Alıntı (Sayfa: 99-101)
Şiir: Ben Ölecek Adam Değilim

Kapımı çalıp durma ölüm, açmam;
Ben ölecek adam değilim.

Alıştım bir kere gökyüzüne;
Bunca yıllık yoldaşımdır bulutlar.
Sıkılırım,
Kuşlar cıvıldamasa dallarında,
Yemişlerine doymadığım ağaçların,
Yağmur mu yağıyor,
Güneş mi var,
Farketmeliyim
Baktığım pencereden.

Deniz görünmeli akşam balkona.
Tamamlamalı manzarayı
Karlı dağlarla sürülmüş tarlalar.
Ekmekten ölmem doğrusu,
Nimet bildiğim;
Sudan geçemem,
Tuzludur teneffüs ettiğim hava.
Ya nasıl dururum olduğum yerde,
Öyle upuzun yatmış,
İki elim yanıma getirilmiş,
Hareketsiz,
Sükûta râm olmuş;
Sanki devrilmiş bir heykel?

Ellerim ne der sonra bana?
Soğumuş kalbime ne cevap veririm?
Utanmaz mıyım ayaklarımdan?

Kalkmalıyım,
Dolaşmalıyım,
Sokaklarda, parklarda.
El sallamalıyım
Giden trenlere, kalkan vapurlara.

Kapımı çalıp durma ölüm, açmam;
Ben ölecek adam değilim.

🎯 Hayata tutunmanın, yaşama sevincinin destanı. “Ben ölecek adam değilim” – isyan ve umut aynı anda.

Hepimizin üzerinde düşünmesi gereken bir konu... İyi mühendis ve hekim çıkartıyoruz, ne var ki kültürel üretimimizde ciddi bir artış yok. Bizim artık buna odaklanmamız lazım. Sinemacı, tiyatrocu, müzisyen yetiştirmenin yollarını bulmalıyız.

Alıntı (Sayfa: 96-97)
Şiir: Kış Güneşi

Böyle hepimiz birden bu güneşte,
Ne güzel ısınıyoruz değil mi?
Ağaçlar, çalılar, taşlar, tümsekler…

İhya eden, şad eden bu güneşte,
Gölgenizden ayırmayın gölgemi;
Birbirlerine yabancı değiller.

Yeryüzünde hemşeri bildim sizi;
Günümü aranızda geçiririm;
Gurbet yok benim için ölümden gayri.

Anlarım beni yâd ettiğinizi,
Kendiliğinden ısınınca kabrim,
Güneş çıktığı zaman kış günleri.

🎯 Ölümden sonra bile güneşle ısınan bir kabir… Ve “gurbet yok benim için ölümden gayri” – derin ve dokunaklı.

Alıntı (Sayfa: 94)
Şiir: Hâtırası Yeter

Yattın mı yalnızlık;
Yolculuk sanırsın
Issız deniz dibi.

Kalksan kalabalık;
Ormanda ağaçsın,
Bir gölge sahibi.

Duy rüzgârı dal dal,
Her yaprağında gün;
Çiçek aç, yemiş ver.

Gerçek yahut masal,
Güzel geçsin ömrün;
Hâtırası yeter.

🎯 Yalnızlığın iki yüzü: yatınca deniz dibi, kalkınca ormanda bir ağaç… Ve “hâtırası yeter” inceliği.

Kabiliyetleri tespit eden, çocuklar ona göre yetiştiren bir sistem kurmamız gerekiyor. Hiçbir toplum yetenekli çocuklarını harcayacak yüksek sahip değildir.